از دیدگاه شعرا, مولودی، مدایح و مراثی

اشعار شهادت امام کاظم (ع) – سـلام خـدا و سـلام پیمبر

سـلام خـدا و سـلام پیمبر
سلام امامان به موسی‌بن‌جعفر

شهنشـاه مـلک وسیـع الهـی
که امرش بـود حکم خلاق داور

ولـی خـدا، هفتمین حجت حـق
دُر نـاب شش یم، یـم پنج گوهر

بـه جن و بشر تربتش کعبـۀ دل
به ارض و سما طلعتش نورگستر

فـروغ رخـش تـا ابـد عالم‌آرا
کلام خوشش همچنان روح‌پرور

خداوند خلـق و خداونـد خصلت
خداونـد خـوی و خداونـد منظر

به پایش فشاندند لاهوتیان جان
به خاکش نهـادند قدوسیان سر

ملایک گشودنـد از چـار جانب
بـه خـاک قدم‌هـای زوار او پر

ببر عرض حاجت سوی کاظمینش
بگیـر از در او مـراد مکـرر

اگـر امـر می‌کـرد ذات الهـی
چو جدش علی در گرفتی ز خیبر

و یا آن که می‌کرد مه را دو قسمت
به انگشت سبابه همچون پیمبر

که اعجـاز او بـود اعجـاز احمد
که بازوی او بـود بـازوی حیدر

عنایـات او بر ملک بـود هادی
اشـارات او بـر فلک بـود رهبر

خداوند را گشته زائر هر آن کو
شـود زائـر آن بتـول مطهـر

کلامش بشـر را چـراغ هدایت
مقامش ملک را بود فـوق باور

تو او را بـه تاریکـی حبس دیـدی
دمی بـاز کـن چشم دل را و بنگر

که مـاه است پروانـۀ شمـع رویش
که مهر است در بحر نورش شناور

به حبس عدو پیکـرش آب گـردید
امامی که جان بود مهرش به پیکر

سرشکش به هجران معصومه جاری
خیـال رضـا را گرفتـه اسـت در بر

به غیـر از خـدا کس ندیـد و نداند
که بر او چه آمـد ز خصـم ستمگر

کبـودی انـدامـش از تـازیانـه
بـود ارث عمـه بـود ارث مـادر

امامـی کـه یـار همـه خلق بودی
غریبانـه جـان داد بی‌یـار و یـاور

خدایا! که دیـده است زیر شکنجه
همـای ولایـت زنـد در قفس پر؟

بنـالیـد یـاران! بـرای امـامـی
که تابـوت او بـود یـک تختۀ در

بنـالیـد بـر آن امـام غریبـی
کـه زهـر جفـا در دلش ریخت آذر

در آن حبس تاریک دربسته هر شب
ملاقاتی‌اش بـود زهرای اطهر

سزد از شـرار غمش خلق، «میثم!»
بسوزنـد چـون شمع؛ از پای تا سر

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *