امام کاظم از دیدگاه اهل سنت – عماد الدین أبو الفداء

عماد الدین أبو الفداء (متوفای۷۳۲هـ):
تاریخ نویس مشهور سنی، در توصیف امام هفتم می‌نویسد:
ثم دخلت سنه ثلاث وثمانین ومائه فیها توفی موسی الکاظم بن جعفر الصادق بن محمد الباقر بن علی زین العابدین بن الحسین بن علی بن أبی طالب ببغداد فی حبس الرشید، وحبسه عند السندی بن شاهک، وتولی خدمته فی الحبس أخت السندی، وحکت عن موسی المذکور أنه کان إِذا صلی العتمه، حمد الله ومجده ودعاه إِلی أن یزول اللیل، ثم یقوم یصلی حتی یطلع الصبح، فیصلی الصلح ثم یذکر الله تعالی حتی تطلع الشمس، ثم یقعد إِلی ارتفاع الضحی، ثم یرقد ویستیقظ قبل الزوال، ثم یتوضأ ویصلی حتی یصلی العصر، ثم یذکر الله تعالی حتی یصلی المغرب، ثم یصلی ما بین المغرب والعتمه، فکان هذا دأبه إِلی أن مات رحمه الله علیه، وکان یلقب الکاظم: لأنه کان یحسن إِلی من یسیء إِلیه.
در سال ۱۸۳ موسای کاظم فرزند جعفر صادق فرزند محمد باقر فرزند علی زین العابدین فرزند حسین بن علی بن ابی طالب در بغداد در زندان هارون از دنیا رفت.
ایشان نزد سندی بن شاهک زندان بود و در زندان خواهر سندی خدمت به حضرت را به عهده گرفت.
در مورد ایشان نقل شده است که وقتی نماز عشاء را می خواند حمد الهی را به جای آورده و او را ستایش گفته دعا می‌کرد تا اینکه صبح می شد، سپس نماز صبح را می خواند و خدا را تا طلوع خورشید یاد می کرد. سپس تا بالا آمدن روز می نشست و کمی استراحت می کرد و قبل از ظهر بیدار می شد، سپس وضو گرفته و نماز می خواند تا اینکه نماز عصر را به جای آورد. سپس یاد خدا می گفت تا نماز مغرب را به جا می آورد. سپس بین نماز مغرب و عشاء نماز می خواند.
این روش ایشان بود تا زمانی که از دنیا رفت.
و ملقب به کاظم شد بدین سبب که به کسانی که به او بدی می کردند نیکی می کرد.
/پاورقی -أبو الفداء، عماد الدین إسماعیل بن علی، المختصر فی أخبار البشر، ج ۱، ص۱۵۷٫/

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *