نقش تربیتی و ارشادی

امام کاظم مبارزه با مسلک های انحرافی

اشاره
کنار گذاشتن عالمان و راهبران امت از مسوولیت رهبری جامعه پس از رحلت پیامبر (ص) و روی کار آمدن افراد ناصالح و ناآگاه به سنت رسول خدا (ص) و ناتوانی آنان از پاسخگویی به مشکلات اعتقادی و نیازهای علمی مردم که روزانه در برخورد با مسائل مختلف برای آنان پیش میآمد، راه جدایی و فاصله گرفتن از صراط مستقیم حق و گرایش به چپ و راست را بر روی امت گشود. خلفا که علاوه بر رهبری سیاسی، کار تبیین و تفسیر دین را نیز عهدهدار بودند، در زمینههای اعتقادی دیدگاههایی را مطرح میکردند که با دیدگاههای اسلام محمدی و مکتب علوی فاصله داشت و به طور طبیعی مخالفتهایی را بر میانگیخت و آنان که پاسخهای خلفا و عالمان درباری را قانع کننده نمیدیدند، راهی دیگر بر میگزیدند. و چون در خانهی اهل بیت را بسته میدیدند به در خانهی دیگران میرفتند. جاهلان نیز دچار سردرگمی شده نمیدانستند به کجا روی بیاورند. این وضعیت، به تدریج منشا اختلافات و پیدایش گروههای فکری در جامعهی اسلامی شد. جلوگیری از نقل و تدوین حدیث، نفوذ افکار یهود در میان مسلمانان، رسوخ روحیهی دنیاطلبی و جعل حدیث و تفسیر انحرافی دین برای تحکیم پایههای حکومت و مهمتر از همه کنار زدن «اهل ذکر» از صحنههای علمی و دینی و سیاسی به اختلافات دامن زد. از جمله تلاشهای مهم امامان شیعه این بود که در مقابل این موج ویرانگر فرهنگی بایستند و به پاسخگویی تحریفات و جعلیات بپردازند و حقایق را برای مردم آشکار کنند. چنین حرکتی را در زندگی فکری امام کاظم (ع) – که افکار و مسلکهای انحرافی در اوج فعالیت خود بودند – به وضوح میتوان مشاهده کرد. [ صفحه ۱۳۸]
برگرفته از کتاب زندگانی امام کاظم علیه السلام نوشته: علی رفیعی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *