امامت و رهبری، حاکمان زمان

امام کاظم و پاسداری از میراث امامت

اشاره
دعوت به امامت و پاسداری از میراث گرانبهای آن به عنوان اساسیترین پایهی حفظ مکتب و استوارترین و مطمئنترین پشتوانهی اجرای اصول و ارزشهای اسلامی و انسانی همچون آزادی، استقلال، عدالت اجتماعی و… در سطح جامعه، همواره در سرلوحهی برنامهی دعوت امامان (ع) قرار داشته است. اهمیت و حساسیت این رسالت مهم در مقایسه با دیگر رسالتهای آن بزرگواران در این است که این رکن رکین مکتب تشیع پس از رحلت رسول اکرم (ص)، در معرض بیشترین و خطرناکترین توطئهها و موضعگیریها از سوی دشمنان اسلام قرار گرفته است. حاکمان و زمامدارانی که پس از رحلت رسول خدا (ص) بر مسند خلافت اسلامی تکیه زدند – جز دوران بسیار کوتاه حکومت اهل بیت (ع) – به رغم اختلافات فکری و سیاسی که با یکدیگر داشتند در مبارزه با جبههی امامت و لزوم حذف آن از فرهنگ سیاسی مکتب، اتفاقنظر داشتند. تلاشهای آنان در این رابطه ابعاد مختلفی داشت، از جمله: ۱- تحریف معنای امامت و محدود کردن آن به رهبری سیاسی جامعه و جدا کردن دو رکن مهم دیگر یعنی رهبری فکری و اخلاقی از پیکره آن. هدف آنان از تحریف این بود که بتوانند خلافت و زمامداری خویش را – که صرفاً جنبهی سیاسی داشت و از آموزش دینی به مفهوم واقعی خود و نیز تزکیه و تهذیب روحی امت کاملاً تهی بود – بر آن منطبق، و چنین وانمود کنند که آنان نیز پیشوای امت و «امام مسلمین» هستند. ابن ابیالحدید میگوید: «از استادم درباره نص بر امامت علی (ع) پرسیدم و گفتم: چگونه ممکن است آنان نص را به کناری نهاده باشند؟ [ صفحه ۱۶۶] استادم گفت: علت عمده آن این است که آنان خلافت را در شمار معالم دینی همچون نماز و روزه نمیدانستند؛ بلکه آن را از امور دنیوی و در شمار مسائلی چون امارت بلاد، تدبیر امور جنگ و سیاست رعیت میدانستند و در این گونه امور اگر مصلحت ایجاب میکرد، مخالفت با نص رسول خدا (ص) را جایز میشمردند.» [۳۶۸] . ۲- بدبین کردن مردم به مکتب امامت و متهم نمودن امامان (ع) به قدرت طلبی، اخلالگری در امنیت جامعه و فتنهانگیزی و ایجاد اختلاف در میان امت! [۳۶۹] . ۳- مبارزه مستقیم با امامان از طریق ایجاد محدودیت برای آنان، احضار ایشان به مرکز خلافت، دستگیری و به زندان افکندن و در نهایت به شهادت رساندن آن بزرگواران. ۴- جانبداری همه جانبه – در چارچوب مصالح حکومتی – از افراد، گروهها و جریانهای سیاسی و فکری که در خط دشمنی و ضدیت با مکتب اهل بیت (ع) قرار داشتند. وجود چنین خطرات و توطئههایی در فرا راه مکتب امامت، امامان (ع) را بر آن میداشت تا با همهی توان در حفظ این میراث مهم رسالت بکوشند.
برگرفته از کتاب زندگانی امام کاظم علیه السلام نوشته: علی رفیعی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *