از دیدگاه اندیشمندان و بزرگان

امام کاظم از دیدگاه ابن ساعی

«اما امام کاظم، او صاحب مقامی والا، افتخاری بزرگ، پر عبادت، کوشا در رسیدن به حقایق، دارای کرامات بارز، مشهور به عبادات و مواظب بر طاعات بوده شب را به سجده و نماز میگذرانید و روز را با صدقه و روزهداری بسر میبرد و به خاطر حلم فراوان و گذشت از کسانی که بر او ستم روا داشتند به کاظم شهرت یافت. هر کس به او بدی میکرد او در برابر نیکی مینمود و با جنایتکار با عفو و گذشت، مقابله میکرد و به دلیل عبادت زیادش به عبد صالح موسوم شد، در عراق [۱] – به خاطر آن که هر کس او را در خانهی خدا، وسیله قرار میدهد و به نتیجه میرسد – به باب الحوائج معروف است، از کرامتهایش عقول حیران است و چنین حکم میکند که او در پیشگاه خدا مقامی والا و استوار دارد»[۲] .
—————————————————————————————————————————————–
پی نوشت ها:
[۱] ابنساعی، شاید از آن رو عراق را بخصوص نام برده که حاجتمندان و گرفتاران از همه جا به قصد تشرف به حرم مطهر امام هفتم، آن جا میروند و توسل جسته و حاجت میگیرند، اگرنه در ایران و شام و هند و پاکستان و هر جا که از موالیان اهل بیت اطهار هستند، نیازمندان و درماندگانشان به باب الحوائج – امام موسی بن جعفر – متوسل و پیش از هر دری، در خانهی آن بزرگوار را میزنند. م.
[۲] مختصر اخبار الخلفاء: ص ۳۹٫
منبع: تحلیلی از زندگانی امام کاظم؛ باقر شریف قرشی؛ ترجمه محمد حسین عطایی.
برگرفته از کتاب دانشنامه امام کاظم علیه السلام

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *