از دیدگاه اندیشمندان و بزرگان

امام کاظم از دیدگاه عبدالله بن اسعد الیافعی

صاحب «مرآه الجنان و عبره الیقظان» (۷۵۵ – ۶۹۸ ه) میگوید:
«السید ابوالحسن موسی الکاظم. ولد جعفر الصادق، ک ان صالحا عابدا، جوادا، حلیما، کبیر القدر، هو احد الائمه الإثنی عشر المعصومین فی اعتقاد الإمامیه و کان یدعی بالعبد الصالح من عبادته و اجتهاده. و کان سخیا کریما، کان یبلغه عن الرجل انه یوذیه فبعث الیه بصره فیها الف دینار و کان یسکن المدینه..» [۱] . «سید و سرور ابوالحسن موسی کاظم فرزند جعفر صادق (ع) صالح، و عابد و بسیار بخشنده و حلیم و بردبار، بزرگ منزلت و یکی از ائمه دوادهگانه معصوم در اعتقاد امامیه بود و به خاطر کثرت عبادت و اجتهادش «عبدصالح» نامیده میشد و سخاوتمند و بزرگوار بود و رفتار او با دشمنان خود و تالیف قلوب آنان به واسطه خلق پسندیده و مهربانی نیکی مشهور است و در برابر بدی دشمنان به آنان احساس میکرد و به آنان کیسه زر میفرستاد که در آن هزار دینار بود و در مدینه منزل داشت تا این که «مهدی خلیفه عباسی» او را به بغداد فرا خواند و در بغداد به زندان انداخت و لکن شبی «علی بن ابیطالب» (ع) را در خواب دید که به او فرمود: «فهل عسیت إن تولیتم ان تفسدوا فی الارضو تقطعوا ارحامکم» که تفصیل آن از «ابنخلکان» نقل گردید. «یافعی» در پایان میافزاید: «و له اخبار شهیره و نوادر کثیره»: «او را اخبار معروف و کلمات نغز و فصیح زیاد است».
—————————————————————————————————————————————–
پی نوشت ها:
[۱] مرآه الجنان، ج ۱، ص ۳۹۴٫
منبع: امامان اهلبیت در گفتار اهل سنت؛ تحقیق و نگارش داود الهامی؛ مکتب اسلام چاپ اول پاییز ۱۳۷۷٫
برگرفته از کتاب دانشنامه امام کاظم علیه السلام

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *