از دیدگاه اندیشمندان و بزرگان

امام کاظم از دید گاه محمد بن طلحه شافعی

«موسی بن جعفر، کاظم (ع)، امام گرانقدر، والامقام، کوشا و تلاشگر در راه خدا، مشهور به کرامتها، شب را به سجده و قیام و روز را به صدقه و روزه میگذراند. به خاطر حلم و گذشت از تجاوزگران به حقش، کاظم خوانده شد، کسی را که به وی بدی کرده بود با احسان و نیکی پاداش میداد و با تبهکار و جانی با گذشت روبرو میشد. به دلیل عبادت فراوان او را «عبد صالح» گفتند و در عراق معروف به باب الحوائج الی الله است، از آن رو که خواستههای کسانی که در نزد خدا، او را وسیله قرار دادهاند، برآورده میگردد. از کراماتش عقول سرگردان و چنان داوری میکنند که او در پیشگاه خدا مقامی والا و استوار دارد»[۱] .
—————————————————————————————————————————————–
پی نوشت ها:
[۱] مطالب السوول: ص ۸۳ چاپ ایران.
منبع: تحلیلی از زندگانی امام کاظم؛ باقر شریف قرشی؛ ترجمه محمد حسین عطایی.
برگرفته از کتاب دانشنامه امام کاظم علیه السلام

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *