از دیدگاه اندیشمندان و بزرگان

امام کاظم از نظر حافظ حسین کربلائی تبریزی

حافظ حسین کربلائی تبریزی (م ۹۹۴ ه) درباره امام موسی بن جعفر (ع) گفته است:
«ذکر الإمام الکریم و السید الحلیم و سمی الکلیم، الصابر الکظیم، صاحب العسکر و الجیش، المدفون بمقابر قریش، صاحب الشرف الانور الازهر، ابیابراهیم موسی بن جعفر علیه الصلوه و السلام.». «وی امام هفتم از ائمه اثنی عشر است. کنیت او «ابوابراهیم» و لقبش «کاظم» و «عبدالصالح» و کان (ع) عالما عابدا صالحا زاهدا جوادا حلیما کبیر القدر و کان یدعی بالعبد الصالح من عبادته و اجتهاده. قیل: بضع عشره سنه کل یوم یسجد سجده بعد ابیاض الشمس الی وقت الزوال. کان سخیا کریما. کان یبلغه عن الرجل انه یوذیه فیبعث الله بصره فیها الف دینار». «ابیاسحاق کاتب گوید: که من با موکلان که در حبس موکل حضرت امام موسی کاظم (ع) بودند، بودم. اگر بعد از پیغمبر ما صلی الله علیه و آله پیغمبری بود، موسی بن جعفر بودی. وی بر عبادتی قادر بود که نشنیدهایم که کسی قادر باشد از اولین و آخرین، چون نماز بامداد کرد به اوراد مشغول بودی تا آفتاب برآمدی آنگاه سجده کردی از روی خضوع و خشوع تا زوال آفتاب، آنگه برخاستی و نماز پیشین کردی و به اوراد مشغول گشتی تا عصر کردی و بعد از آن نیز پارهای اوراد خواندی آنگه سجده کردی و در سجده بودی تا نماز شام آنگه برخاستی و نماز شام بکردی با سنتها و پاره اوراد خواندی. بعد از آن روزه بگشادی به شربتی آب یا به قدری شیر و اندک چیزی خوردی آنگه نماز خفتن کردی و ساعتی در عقب آن را به اوراد مشغول بودی آنگه سجده کردی و در سجده بودی تا نیم شب. آنگه برخاستی و در آسمان نگریستی و پنج آیه از آخر آل عمران برخواندی، آنکه در نماز شب ایستادی در دعا اکثار و اجتهاد کردی و بسیار گریستی و تضرع نمودی تا که شب زایل شدی. عابدترین و فقیهترین و سخیترین و کریمترین اهل روزگار خود بودی چون قرآن خواندی به اندوه و گریه و زاری خواندی و از آواز خوش وی مستمعین بگریستندی وی را در مدینه زین المجتهدین خواندندی. کاظمش برای آن خواندند که خشم فرو خوردی و تحمل ظالمان کردی. و روات ثقات روایت کردهاند که: در وقتی که حضرت امام موسی کاظم (ع) در حبس هارون بود شبی هارون حضرت امام حسین (ع) را در خواب دید با حربه آن حضرت فرمود که اگر الحال فرزندم موسی را از حبس بیرون نیاوری و نگذاری تو را با این حربه بکشم. پس همان لحظه وی را از حبس بیرون آورد و سی هزار درهم به وی داد و گفت: اگر خواهی اینجا باش و اگر خواهی به مدینه رو. آن حضرت فرمود که: در خواب دیدم حضرت رسول را که آمد پیش من و فرمود که: یا موسی محبوسی و مظلوم. این کلمات را بخوان که همین شب از حبس خلاص گردی. گفتم: بابی انت و امی کدام است آن کلمات؟ فرمود که: این است بگو: «یا سامع کل صوت و یا کاسی العظام لحما و منشرها بعد الموت، اسالک باسمائک الحسنی و باسمک الاعظم الاکبر المخزون المکنون الذی لم یطلع علیه احد من المخلوقین. یا حلیما ذا اناه لا یعری عن اناته یا ذاالمعروف الذی لم ینقطع ابدا و لا یحصی عددا فرج عنی». و عن جعفر بن محمد الصادق (ع) انه قال: «هولاء ولدی و هذا سیدهم» و اشار الی ابنه موسی الکاظم و قال: «هو باب من ابواب الله عزوجل یخرج الله عزوجل منه غوث هذه الامه و نورها، خیر مولود و خیر ناشی…»
چون در بغداد به حضرت آن حضرت مشرف گردند، این زیارت نامه را بخوانند: «السلام علیک یا نور الله فی ظلمات الارض» [۱] .
—————————————————————————————————————————————–
پی نوشت ها:
[۱] روضات الجنان، روضه هشتم، ج ۲، ص ۳۹۷ – ۳۹۳٫
منبع: امامان اهلبیت در گفتار اهل سنت؛ تحقیق و نگارش داود الهامی؛ مکتب اسلام چاپ اول پاییز ۱۳۷۷٫
برگرفته از کتاب دانشنامه امام کاظم علیه السلام

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *