امامت و رهبری، حاکمان زمان

امام کاظم در باره قصر هارون خانه فاسقان

روزی امام موسی بن جعفر (ع) وارد یکی از کاخهای بسیار عظیم و با شکوه هارون در بغداد شد. هارون که مست قدرت و حکومت و خودکامگی بود، به قصر خود اشاره کرده با نخوت و تکبر پرسید: « این قصر از آن کیست؟ » نظر وی از این جمله آن بود که شکوه و قدرت خود را به رخ امام (ع) بکشد! حضرت (ع) بدون آن که کوچکترین اهمیتی به کاخ پر زرق و برق او بدهد، با کمال صراحت فرمود: « این خانه، خانه فاسقان است؛ همان کسانی که خداوند درباره آنان میفرماید: « ساصرف عن آیاتی الذین یتکبرون فی الارض بغیر الحق و ان یروا کل آیه لا یومنوا بها و ان یروا سبیل الرشاد لا یتخذوه سبیلا ذلک بانهم کذبوا بآیاتنا و کانوا عنها غافلین. » [۱] . « به زودی کسانی را که در زمین به ناحق کبر میورزند، و هر گاه آیات الهی را ببینند ایمان نمیآورند، و اگر راه رشد و کمال را ببینند آن را در پیش نمیگیرند، ولی هر گاه راه گمراهی را ببینند آن را طی میکنند، از (مطالعه و درک) آیات خود منصرف خواهم کرد، زیرا آنان آیات ما را تکذیب نموده و از آن غفلت ورزیدهاند. »
هارون از این پاسخ، سخت ناراحت شد و در حالی که خشم خود را به سختی پنهان میکرد، با التهاب پرسید: « پس این خانه از آن کیست؟ » امام (ع) بیدرنگ فرمود: « اگر حقیقت را میخواهی این خانه از آن شیعیان و پیروان ماست، ولی دیگران با زور و قدرت، آن را غصب کردهاند. »
– « اگر این قصر از آن شیعیان است، پس چرا صاحب خانه، آن را باز نمیستاند؟ »
امام (ع) با آرامش و متانت خاصی فرمود: « این خانه در حال عمران و آبادی از صاحب اصلیش گرفته شده است و هر وقت بتواند آن را آباد سازد، پس خواهد گرفت. » هارون پرسید: « شیعیان کجایند؟ » امام (ع) فرمود: « لم یکن الذین کفروا من اهل الکتاب و المشرکین منفکین حتی تاتیهم البینه. » [۲] . « آن کسانی که از اهل کتاب و مشرکان کافر شدند (از انحراف) باز نایستند تا حجت روشن برای آنها بیاید. » هارون پرسید: « آیا ما از کافران هستیم؟ » امام (ع) فرمود: « نه، بلکه شما مشمول این آیه شریفه هستید: « الم تر الی الذین بدلوا نعمه الله کفرا و احلوا قومهم دار البوار » [۳] .
« آیا آن کسان را ندیدی که نعمت خدا را به کفر دگرگون نمودند و قوم خود را به سرای هلاکت فرود آوردند. » هارون آن چنان خشمگین شد که با گفتار گستاخانهاش مجلس را به هم زد. [۴] .
—————————————————————————————————————————————–
پی نوشت ها:
[۱] سوره اعراف / ۱۴۶٫
[۲] سوره بینه، آیه ۱٫
[۳] سوره ابراهیم، آیه ۲۸٫
[۴] عیاشی، تفسیر عیاشی، ج ۲، ص ۳۰ – علامه مجلسی، بحارالانوار، ج ۴۸، ص ۱۳۸ – اختصاص شیخ مفید، ص ۲۶۲٫
منبع: کرامات و مقامات عرفانی امام موسی بن جعفر؛ سید علی حسینی قمی، نبوغ چاپ دوم ۱۳۸۲٫
برگرفته از کتاب دانشنامه امام کاظم علیه السلام

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *