امامت و رهبری، حاکمان زمان

امام کاظم در برابر منصور

امام کاظم علیه السلام در ده سال آغاز امامت خود در عصر حکومت منصور دوانیقی، در شدیدترین خفقان و سانسور به سر می برد، دستهای منصور تا آرنج از خون سادات و امام و امامزادگان آغشته بود، دشمنی و کینه ی او تا آنجا بود که پس از اطلاع از شهادت امام صادق علیه السلام، برای محمد بن سلیمان (فرماندارش در مدینه) نوشت: «اگر جعفر بن محمد (امام صادق) به شخص معینی وصیت کرده، او را احضار کن و گردنش را بزن.» نامه به محمد بن سلیمان رسید، او در پاسخ نوشت: «جعفر بن محمد به پنج نفر وصیت نموده که عبارتند از: ۱- منصور دوانیقی ۲- محمد بن سلیمان (حاکم مدینه) ۳- عبدالله ۴- موسی ۵- حمیده (همسرش). منصور گفت: «اینها را نمی شود کشت.» [۱۸] . وصی حقیقی امام صادق علیه السلام، فرزندش امام کاظم علیه السلام بود، و شیعیان خاص، به این موضوع آگاه بودند، ولی امام صادق علیه السلام با این سیاست (وصیت به پنج نفر) خواست، جان امام کاظم را حفظ کند. امام کاظم علیه السلام در این عصر، همان شیوه ی پدرش امام صادق علیه السلام را دنبال کرد و حوزه ی علمیه پدرش را حفظ نمود و به تربیت شاگرد پرداخت، و بر استحکام و گسترش آن حوزه افزود و در نتیجه با شهادت [ صفحه ۳۶] امام صادق علیه السلام نه تنها دانشگاه جعفری امام صادق علیه السلام تعطیل نشد، بلکه با رهبری جانشینش امام کاظم علیه السلام رونق و شکوفایی خود را حفظ نمود. در اینجا برای اینکه به شدت خفقان و جو پر خطر حکومت دیکتاتوری منصور در آغاز عصر امامت امام کاظم علیه السلام پی ببریم، نظر شما را به دو سر گذشت زیر جلب می کنیم.
نوشته آقای محمد محمدی اشتهاردی بر گرفته از کتاب نگاهی بر زندگی امام کاظم علیه السلام

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *