امامت و رهبری، حاکمان زمان

امام کاظم در دوران خلافت مهدی عباسی

دوران سیاه خلافت منصور ۲۲ سال طول کشید؛ پس از وی فرزندش محمد معروف به مهدی روی کار آمد؛ او در ابتدای کار با اعلام عفو عمومی، آزادی تمام زندانیان سیاسی، تقسیم مقدار زیادی از اموال بیتالمال، و آنچه پدرش از اموال مردم مصادره کرده بود، توانست موجبات رضایت قشرهای مختلف اجتماع را فراهم آورده؛ و بدین ترتیب خون تازهای در شریان حیات اجتماعی و اقتصادی جریان یافت. اما همهی این امور نشانگر چهرهی اصلی خلیفه نبود؛ بلکه ترفندی سیاسی برای جلب توجه افکار به او بود؛ طولی نکشید که چهرهی اصلی خلیفه آشکار شد و او برنامههای ضد اسلامی اجدادش را آغاز نمود؛ او که در ابتدا همچون پدرش از برگزاری مجالس خوشگذرانی و مجالس عیش و نوش دوری میجست و عناصر آلوده را به دربار راه نمیداد، ناگهان تغییر روش داد و بساط عیش و نوش را دایر کرد تا آن جا که گفت: «آن دم خوش است که در بزم بگذرد و زندگی بدون ندیمان در کامم گوارا نیست». این روش مهدی عباسی، موجب گسترش دامنهی آلودگی در جامعهی اسلامی گردید و اشعار و غزلهای بیپرده و هوسانگیز شعرایی همچون «بشار» همه جا دهن به دهن گشت و آتش به خرمن عفت و پاکی جامعه زد و صدای اعتراض بزرگان و افراد غیور از هر سو بلند شد؛ از جهت امور مالی نیز عرصه را بر مردم تنگ گرفت؛ تا آنجا که مردم از شدت فشار و سختی به ستوه آمدند. اگر چه طرز رفتار مهدی با پدرش منصور از جهات مختلف تفاوت داشت، ولی آنان در این امر مشترک بودند که نسبت به بنیهاشم از هیچگونه سختگیری فروگذار نمیکردند و فرزندان علی علیهالسلام را برای حکومت خود خطرناک میدانستند و از اینرو همواره درصدد کوبیدن هر جنبشی بودند که از طرف آنان رهبری میشد. مهدی عباسی در آغاز خلافت معترض امام نمیشد ولی فعالیتهای ایشان را کنترل میکرد؛ اما هر قدر بر محبوبیت اما افزوده و عظمت او در جامعه آشکارتر میشد، بر وحشت و اضطرابش افزوده میگشت و هنگامی که برای حکومتش احساس خطر کرد، دستور بازداشت امام را صادر نمود و به فرماندار مدینه نوشت که ایشان را به بغداد روانه کنند. امام با این ترتیب مدینه را به سوی بغداد ترک گفت. آن حضرت مدت کوتاهی در زندان بغداد بود ولی طولی نکشید که مهدی به جهت بعضی از ملاحظات سیاسی یا طبق اظهارنظر خود به واسطهی خوابی که دیده بود، امام را آزاد ساخت و با مراجعت ایشان به مدینه موافقت کرد.
برگرفته از کتاب صحیفه امام کاظم نوشته: جواد قیومی اصفهانی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *