امامت و رهبری، حاکمان زمان

امام کاظم و رد مذهب واقفیه

غیبت شیخ طوسی- ص ۲۰- مطلبی است که شاهد است بر بطلان مذهب واقفیه، آنهائی که امامت را تا موسی بن جعفر (ع) قبول دارند و میگویند آن جناب مهدی است، همین شهادت و مرگ موسی (ع) است که بسیار مشهور و همه درگذشت آن حضرت را فهمیدند مانند فوت پدر و جدش از پیشوایان گذشته، اگر شک در فوت موسی بن جعفر داشته باشیم فرقی با ناووسیه و کیسانیه و غالیها و مفوضه که آنها نیز معتقد بودند امامهای قبل از موسی بن جعفر (ع) نمردهاند، نداریم.
با اینکه درگذشت حضرت موسی بن جعفر باندازهای شهرت یافت که وفات هیچ یک از آباء گرامش بآن شهرت نرسید زیرا جنازه او را بر سر معبر گذاشتند قاضیان و شاهدان مورد اعتماد مرگش را گواهی کردند و روی جسر بغداد فریاد زدند این همان کسی است که رافضیها خیال میکردند زنده است و نخواهد مرد، بیائید ببینید باجل خود از دنیا رفته و وقایعی که از این قبیل اتفاق افتاد که قابل انکار نیست.
سپس شیخ طوسی در کتاب خود خبرهائی را نقل میکند که شاهد فوت موسی ابن جعفر است همان اخباری که در بخش شهادت آن جناب ما نیز نقل کردیم آنگاه مینویسد:
پس درگذشت موسی بن جعفر مشهورتر از اینست که احتیاج بروایت داشته باشد، زیرا کسی که مخالف فوت او باشد منکر یک ضروری و مطلب بدیهی شده و شک در فوت آن جناب موجب شک در وفات تمام ائمه علیهم السّلام میشود در نتیجه
زندگانی حضرت امام موسی کاظم علیه السلام، ص: ۲۳۱
اعتماد بمرگ هیچ کس نباید کرد. با اینکه کاملا شهرت دارد که او امامت را بفرزندش علی بن موسی الرضا واگذارد و کارهای خود را پس از مرگ باو محول نمود، اخباری که شاهد بر این مدعی است بیش از آنست که بتوان شماره کرد که مقداری از آنها را ذکر میکنیم اگر بنا بود زنده و پایدار باشد احتیاج باین سفارشات نبود.
در اینجا شیخ طوسی اخباری را نقل میکند که حضرت موسی بن جعفر (ع) تصریح بامامت فرزند خود حضرت رضا نموده که ما آن اخبار را در شرح زندگی حضرت رضا نقل خواهیم کرد، آنگاه مینویسد: اخبار در مورد نص صریح حضرت موسی بن جعفر بامامت حضرت رضا بیش از حد شماره است که در کتابهای امامیه موجود و معروف و مشهور است هر که مایل است میتواند به آنها مراجعه کند همین مقدار در اثبات ادعای ما کافی است. ان شاء اللَّه.
اگر اشکال شود که شما چگونه باین اخبار اعتماد میکنید و مدعی هستید که یقین دارید حضرت موسی بن جعفر از دنیا رفته با اینکه واقفی مذهبان نیز اخبار زیادی نقل کردهاند که گواه بر نمردن موسی بن جعفر است و او همان قائم آل محمّد است، آن اخبار در کتاب واقفی مذهبان و کتابهای امامیه نیز هست چگونه جمع بین این دو نوع خبر میکنید با این خبرهای ضد و نقیض باز چطور علم بمرگ او دارید.
در جواب این اشکال میگوئیم: این خبرها که ذکر کردیم فقط از نظر کمک بمطلب و توضیح بیشتر بود نه اینکه علم بدرگذشت موسی بن جعفر (ع) برای ما بوسیله این اخبار بوجود آمده زیرا ما نسبت بدرگذشت آن آقا چون روز روشن اطلاع داریم مانند علم بدرگذشت آباء گرامش کسی که شک در مرگ ایشان داشته باشد مانند همان کسی است که شک در مرگ سایر ائمه و مرگ هر کسی که ما اطلاع از مردنش داریم داشته باشد ما این اخبار را نقل کردیم تا بیشتر باعث
زندگانی حضرت امام موسی کاظم علیه السلام، ص: ۲۳۲
تاکید و تقویت این اطلاع شود چنانچه اخبار زیادی را ما از نظر کمک در مورد مسائل شرعی که بوسیله عقل و شرع و ظاهر قرآن و اجماع است بر ایمان ثابت شده نقل میکنیم، در این مورد نیز از نظر تایید و کمک این اخبار را ذکر کردیم.
اما آنچه واقفی مذهبان نقل کردهاند خبرهای واحد است که دلیلی برای تقویت آنها وجود ندارد و امکان ادعای صحت آنها نیست با اینکه راویان این اخبار قابل قبول نیستند و نمیتوان بقول آنها و روایتشان اعتماد نمود. تازه با همه این توضیحات آن اخبار قابل تاویل میباشد.
سپس شیخ طوسی مقداری از اخباری که واقفیها تراشیدهاند نقل کرده و آنها را تاویل مینماید هر کس مایل است از آنها اطلاع حاصل کند مراجعه بکتاب غیبت شیخ طوسی نماید.
سپس مینویسد: در ضمن روایت رسیده است که چرا گروهی معتقد بوقف شدند و از امامت موسی بن جعفر تجاوز نکردهاند راویان مورد اعتماد نقل کردهاند اولین کسی که اظهار این اعتقاد را کرد علی بن ابی حمزه بطائنی و زیاد بن مروان قندی و عثمان بن عیسی رواسی بودند جمع دنیا آنها را واداشت و بزور و زیور آن فریفته شدند و گروهی را با پرداخت مبلغی پول از پولهائی که بخیانت صاحب شده بودند با خود همراه کردند از قبیل حمزه بن بزیع و ابن المکاری و کرام خثعمی و دیگران.
یونس بن عبد الرحمن گفت: حضرت موسی بن جعفر (ع) که از دنیا رفت هر یک از متصدیان اموال دستشان پول زیادی بود همین مطلب باعث توقف در موسی ابن جعفر و انکار مرگ آن جناب گردید بواسطه طمع در اموالی که دستشان بود. در اختیار زیاد بن مروان قندی هفتاد هزار دینار بود در نزد علی بن ابی حمزه سی هزار دینار چون من وضع را چنین دیدم و برایم حقیقت آشکار بود و در امامت حضرت رضا (ع) شکی نداشتم مردم را دعوت بامامت ایشان میکردم بمن پیغام دادند ترا چه وادار باین کار کرده؟ اگر منظورت پول است آنقدر میدهیم که بینیاز شوی
زندگانی حضرت امام موسی کاظم علیه السلام، ص: ۲۳۳
ده هزار دینار تضمین کردند، گفتند از تبلیغ خودداری کن ولی من امتناع کرده، گفتم: برای ما روایت کردهاند از حضرت صادق یا باقر که فرمودهاند:

«اذا ظهرت البدع فعلی العالم ان یظهر علمه فان لم یفعل سلب نور الایمان» هر گاه بدعت در میان مردم پیدا شد عالم باید علم خود را آشکار کند اگر نکرد نور ایمان از او گرفته میشود. من مبارزه در راه خدا را بهیچ وجه رها نخواهم کرد با من بدشمنی پرداختند و کینه مرا بدل گرفتند.
غیبت شیخ طوسی: ابن یزید از یکی از اصحاب نقل کرد که وقتی حضرت موسی بن جعفر از دنیا رفت پیش زیاد قندی هفتاد هزار دینار بود و نزد عثمان ابن عیسی رواسی سی هزار دینار و پنج کنیز و خانهای که در مصر مینشست. حضرت رضا (ع) پیغام داد که هر چه پول پیش شما است و هر چه اسباب و اثاثیه و کنیز پدرم پیش شما دارد من وارث و جانشین او هستم ما ثروتش را تقسیم کردیم دیگر شما را بهانهای نیست از نگهداشتن من و سایر وارثان پدرم یا فرمایش دیگری شبیه این.
ابن ابی حمزه منکر شد و اعتراف نکرد چیزی نزد او باشد همین طور زیاد قندی ولی عثمان بن عیسی برای حضرت رضا نوشت: پدرت نمرده او زنده و پایدار است هر کس مدعی مردن او باشد بیهوده گفته بر فرض که او همان طوری که تو مدعی هستی از دنیا رفته باشد بمن دستور نداده که چیزی بشما بدهم کنیزان را آزاد کردم و با آنها ازدواج نمودم.
علل الشرائع- ص ۲۳۶- و عیون اخبار الرضا: احمد بن حماد گفت: یکی از کارداران موسی بن جعفر (ع) عثمان بن عیسی بود و در مصر سکنی داشت مقدار زیادی مال با شش کنیز پیش او بود حضرت رضا (ع) پیغام داد باو در مورد فرستادن اموال و کنیزان. در جواب نوشت: پدرت نمرده. امام (ع) در جواب نامهاش نوشت پدرم از دنیا رفت و اموالش را تقسیم کردیم خبر فوتش همه جا منتشر شده من باستناد فوت او در باره میراثش آنچه باید انجام دادهام. عثمان بن عیسی
زندگانی حضرت امام موسی کاظم علیه السلام، ص: ۲۳۴
جواب داد: اگر پدرت نمرده باشد که چیزی بتو نمیرسد، اگر مرده باشد طبق گفتار تو بمن دستور نداده که چیزی بتو بدهم کنیزان را آزاد کردم و آنها را بازدواج درآوردم.
صدوق رحمه اللَّه علیه مینویسد: موسی بن جعفر کسی نبود که ثروت بر هم انباشته کند و در زمان هارون الرشید بواسطه کثرت دشمنان امکان تقسیم این مال برایش نبود مگر مقدار اندکی بکسانی که اعتماد داشت سرّ نگهدارند این اموال بهمین جهت جمع شد و میخواست حرف سخنچینان که میگفتند: از اطراف برای او پول میفرستند ثابت نشود که مردم اعتقاد بامامت او دارند و تصمیم خروج بر هارون دارد اگر اینها نبود تمام پولها را تقسیم میکرد با اینکه این پولها مربوط بفقراء بود اموال خودش بود که دوستان از جهت عزت و احترام نسبت بایشان و کمک میداد.
توضیح: صدوق در کتاب عیون اخبار الرضا بعد از ذکر اخباری که شاهد بر فوت موسی بن جعفر (ع) است که ما آن خبرها را در باب شهادت آن جناب نقل کردیم مینویسد: این اخبار را نقل کردم در این کتاب تا ردّ کرده باشم مذهب واقفه را که آنها معتقدند موسی بن جعفر (ع) زنده است و منکر امامت حضرت رضا و ائمه بعد از او هستند، وقتی شهادت حضرت موسی بن جعفر ثابت شود مذهب آنها باطل میگردد آنها در این مورد سخنانی دارند، میگویند: حضرت صادق (ع) فرموده است: امام را جز امام غسل نمیدهد اگر حضرت رضا امام باشد در این اخبار شما نقل میکنید که موسی بن جعفر را دیگری غسل داده است.
این خبر برای آنها دلیلی بر رد ما نمیشود زیرا حضرت صادق (ع) نهی میفرماید از اینکه امام را غیر امام غسل دهد اگر غیر امامی امام را غسل داد این غسل دادن او امامت امام بعد از او را باطل نمیکند چون نفرموده امامت امام ثابت نمیشود مگر با غسل دادن امام قبل از خود تا آنها بتوانند این حدیث را دلیل بر مذهب خود بگیرند پس استشهاد باین حدیث باطل است.
با اینکه در بعضی از همین اخبار نقل شده که حضرت رضا (ع) پدر خود
زندگانی حضرت امام موسی کاظم علیه السلام، ص: ۲۳۵
موسی بن جعفر را پنهانی غسل داد، بطوری که حاضرین متوجه نشدند فقط آنها که معتقد بودند مشاهده کردند واقفی مذهبان این مطلب را منکر نیستند که امام میتواند بطی الارض و قدرت خدا مسافت بعیدی را در مدت کم بهپیماید.
کمال الدین- ج ۱ ص ۱۲۰- علی بن رباط گفت: بحضرت رضا (ع) عرض کردم: مردی در محله ما است که میگوید: پدرت موسی بن جعفر (ع) زنده است شما هم از این مطلب اطلاعی دارید؟ فرمود: سبحان اللَّه پیغمبر از دنیا رفت موسی ابن جعفر نمیمیرد! چرا بخدا میمیرد قسم بخدا پدرم مرد و اموالش را تقسیم کردم و کنیزانش را بازدواج دادم.
عیون اخبار الرضا- ج ۱ ص ۱۱۲- ربیع بن عبد الرحمن گفت: بخدا قسم موسی بن جعفر از کسانی بود که عبادت در چهرهاش کاملا اثر گذاشته بود، میدانست بعد از مرگش چه اشخاصی منکر امامت جانشینش میشوند و مذهب واقفه را بوجود میآورند، ولی خشم خود را فرو میخورد و به آنها چیزی نمیگفت بهمین جهت کاظم نامیده شده.
غیبت شیخ طوسی- حسین بن احمد بن حسن بن علی بن فضال گفت: پیر مردی را پیش عمویم علی بن حسن بن فضال از اهل بغداد میدیدم که با او شوخی میکرد یک روز باو گفت: در دنیا بدتر از شما شیعیان وجود ندارد و یا گفت: رافضیان عمویم باو گفت: چرا خدا لعنتت کند؟.
در جواب عمویم گفت: من شوهر دختر احمد بن ابی بشر سراج هستم هنگام مرگ بمن گفت در نزد من ده هزار دینار امانت از موسی بن جعفر است من آن پول را پس از مرگ موسی بن جعفر بفرزندش ندادم، چون فهمیدم که موسی بن جعفر نمرده. شما را بخدا مرا از گرفتاری آتش جهنم نجات دهید و این پول را تسلیم حضرت رضا کنید.
بخدا قسم ما پس از مرگ احمد بن ابی بشر یک شاهی ندادیم او را همان طور گذاشتیم در جهنم بسوزد.
زندگانی حضرت امام موسی کاظم علیه السلام، ص: ۲۳۶
شیخ طوسی رحمه اللَّه علیه پس از نقل روایت مینویسد در صورتی که ریشه و اساس مذهب واقفی بوسیله چنین اشخاصی پایهگزاری شده باشد چگونه میتوان بروایات آنها اعتماد نمود با اینکه بدگوئی نسبت براویان فرقه واقفی بیشتر از حد شماره است که در کتابهای اصحاب موجود است و ما پارهای از آنها را نقل میکنیم: اشعری از عبد اللَّه بن محمّد. از خشاب، از ابی داود نقل میکند که گفت:
من و عیینه نیشکر فروش پیش علی بن ابی حمزه بطائنی بودیم که رئیس مذهب واقفه بود، شنیدم که میگفت: حضرت موسی بن جعفر فرمود: تو و اصحاب شبیه الاغها هستید. عیینه بمن گفت: شنیدی؟ گفتم: آری بخدا قسم شنیدم گفت: تا زنده باشم قدم بطرف او بر نمیدارم.
و ابن عقده روایت کرده … که عثمان بن عیسی رواسی گفت: زیاد قندی و ابن مسکان مرا حدیث کردند که خدمت حضرت موسی بن جعفر (ع) بودیم که فرمود هم اکنون شخصی وارد میشود بر شما که بهترین فرد روی زمین است.
در این موقع ابو الحسن علی بن موسی الرضا وارد شد، آن موقع پسر کوچکی بود گفتیم همین بهترین فرد روی زمین است. امام (ع) نزدیک او رفت او را در بغل گرفته بوسید فرمود: پسرم میدانی این دو نفر چه گفتند؟! عرضکرد: آری پدرم این دو نفر در باره امامت من شک خواهند کرد.
علی بن اسباط گفت: این حدیث را برای حسن بن محبوب نقل کردم گفت:
آخر حدیث را قطع کرده، همین حدیث را علی بن رئاب نقل کرد که حضرت موسی ابن جعفر بآن دو نفر فرمود: اگر حق او را انکار کنید یا باو خیانت نمائید لعنت خدا و ملائکه و تمام مردم بر شما باد. بعد بزیاد فرمود: زیاد تو و اصحابت رستگار نخواهید شد هرگز.
علی بن رئاب گفت: زیاد قندی را دیدم باو گفتم: حضرت موسی بن جعفر (ع) بتو چنین و چنان فرموده گفت: گمان میکنم حدیث را اشتباه کردهای از من رد شد
زندگانی حضرت امام موسی کاظم علیه السلام، ص: ۲۳۷
دیگر با او صحبت نکردم و نه او را ملاقات کردم.
حسن بن محبوب گفت: ما پیوسته منتظر بودیم دعای موسی بن جعفر (ع) در باره زیاد تحقق پیدا کند تا بالاخره در زمان حضرت رضا (ع) آن کار را کرد و با حالت کفر از دنیا رفت.
غیبت شیخ طوسی ص ۴۹- ابراهیم بن ابی البلاد گفت: حضرت رضا (ع) بمن فرمود آن بدبخت شقی حمزه بن بزیع چه کرد؟. عرضکردم: او همین جا است تازه آمده. فرمود: گمان میکند پدرم زنده است آنها امروز در شک هستند و با کفر از دنیا میروند. صفوان گفت: من با خود گفتم شکاک بودن آنها را فهمیدم، اما چطور با کفر از دنیا میروند، چیزی نگذشت که شنیدم یکی از همانها در موقع مرگ گفته: من قبول ندارم خدائی را که موسی بن جعفر را بمیراند و کافر بآن خدایم. صفوان گفت: این است گواهی صدق حدیث.
غیبت شیخ طوسی- علی بن رباح گفت: بقاسم بن اسماعیل قرشی گفتم: از محمّد بن ابی حمزه چقدر حدیث شنیدی؟ گفت: جز یک حدیث از او نشنیدهام.
ابن رباح گفت: بعد او حدیثهای زیادی از محمّد بن ابی حمزه نقل کرد. ابن رباح گفت: از همین قاسم پرسیدم چند حدیث از حنان شنیدهای گفت: چهار یا پنج حدیث باز بعدها حدیثهای زیادی از او نقل میکرد.
احمد بن عمر گفت: از حضرت رضا شنیدم در باره ابن ابی حمزه میفرمود:
مگر همین این ابن ابی حمزه نمیگفت: سر مهدی را بهدیه پیش عیسی بن موسی میبرند و هم او همراه سفیانی است و گفت که حضرت موسی بن جعفر (ع) تا هشت ماه دیگر برمیگردد، دروغ او برای آنها آشکار نشد؟.
محمّد بن سنان گفت: صحبت از علی بن ابی حمزه خدمت حضرت رضا (ع) شد او را لعنت کرد آنگاه فرمود: علی بن ابی حمزه تصمیم دارد خدا در زمین و آسمان پرستش نشود ولی خداوند نور خویش را تکمیل میکند گر چه بر خلاف میل کافران
زندگانی حضرت امام موسی کاظم علیه السلام، ص: ۲۳۸
باشد، گر چه آن ملعون مشرک علاقه نداشته باشد. عرضکردم آقا! مشرک است؟ فرمود:
آری بخدا قسم دماغش بخاک مالیده شود این چنین در قرآن مجید است: یُرِیدُونَ اَنْ یُطْفِوُا نُورَ اللَّهِ بِاَفْواهِهِمْ در باره او و اشخاص شبیه او است که تصمیم دارند نور خدا را خاموش کنند.
عیبجوئی بر این فرقه بیش از آن است که بحد شماره در آید که ما کتاب را بذکر تمام آن طولانی نمیکنیم، چگونه میتوان اعتماد بروایات چنین اشخاصی کرد که دارای این خصوصیات باشند و ائمه علیهم السّلام در باره آنها چنان فرموده باشند اگر دشمنی کسانی که تمسک جستهاند باخباری که فرقه واقفه نقل کردهاند نبود نباید گوش بذکر چنین خبرهائی داده میشد، زیرا ما باندازه کافی در باره اثبات امامت حضرت رضا (ع) نص صریح نقل کردیم که بطلان گفتار آنها را آشکار میکند، در ضمن معجزههائی که بدست حضرت رضا (ع) اجرا شده شاهد دیگری بر بطلان ادعای آنها است که در کتابها ثبت است بهمین جهت گروهی از واقفی- مذهبان برگشتند و بامامت حضرت رضا معترف شدند از قبیل عبد الرحمن بن حجاج، رفاعه بن موسی و یونس بن یعقوب و جمیل بن دراج و حماد بن عیسی و دیگران اینها از اصحاب موسی بن جعفر (ع) بودند که در امامت حضرت رضا شک داشتند بعد برگشتند و همچنین اشخاصی که در زمان خود حضرت رضا بودند مانند احمد بن محمّد بن ابی نصر و حسین بن علی وشاء و دیگران از کسانی که جزء واقفی مذهبان بودند ولی امامت حضرت رضا که برای آنها ثابت شد پذیرفتند و امامت جانشینان او را نیز از فرزندانش قبول کردند.
عیون اخبار الرضا- جعفر بن محمّد نوفلی گفت: خدمت حضرت رضا رسیدم در پل اربق (از نواحی رامهرمز خوزستان است) رسیدم سلام کرده نشستم. گفتم:
فدایت شوم، بعضی چنین میپندارند که پدرت زنده است فرمود دروغ میگویند خدا آنها را لعنت کند اگر زنده میبود ما میراث او را تقسیم نمیکردیم و زنانش
زندگانی حضرت امام موسی کاظم علیه السلام، ص: ۲۳۹
ازدواج نمیکردند. بخدا قسم او طعم مرگ را چشید همان طوری که علی بن ابی طالب چشید.
عرضکردم: بمن چه دستور میدهی فدایت شوم؟ فرمود: دست از دامن فرزندم محمّد پس از من برندار ولی من مسافرت بجائی میکنم که برنخواهم گشت.
فرمود: باعث برکت است قبری که در طوس است و دو قبری که در بغداد است.
عرض کردم یک قبر را اطلاع داریم، اما دومی قبر کیست؟ فرمود: بزودی خواهید شناخت، آنگاه فرمود: قبر من و قبر هارون مثل این دو انگشت است، انگشتهای خود را بهم چسبانید.
رجال کشی- داود رقی گفت: بحضرت رضا (ع) عرضکردم: فدایت شوم بخدا قسم در دلم هیچ شکی در باره امامت شما نیست جز حدیثی که ذریح از حضرت باقر نقل کرده فرمود: چه حدیث. گفتم: شنیدم از او که میفرمود: هفتمی ما قائم ما است ان شاء اللَّه.
حضرت رضا فرمود: راست میگوئی ذریح و حضرت باقر نیز راست گفتهاند شکّم زیادتر شد آنگاه فرمود: داود! اگر موسی بخضر نمیگفت: سَتَجِدُنِی إِنْ شاءَ اللَّهُ صابِراً اگر خدا خواست مرا شکیبا خواهی یافت. از خضر راجع بچیزی سوال نمیکرد همین طور حضرت باقر که اگر نمیفرمود ان شاء اللَّه همان بود که گفته بود در این موقع قطع بامامت آن جناب پیدا کردم.
رجال کشی- بزنطی از محمّد بن فضیل از حضرت رضا نقل کرد که گفت: عرض کردم فدایت شوم من ابن ابی حمزه و ابن مهران و ابن ابی سعید را دشمنترین مردم دیدم نسبت بخدا. فرمود: برای تو چه ضرر دارد گمراهی اشخاص در صورتی که خود هدایت یافته باشی آنها پیامبر خدا را تکذیب کردند و فلانی و فلانی و حضرت صادق و موسی بن جعفر علیهما السّلام را نیز تکذیب کردند من از راه و روش آباء خود پیروی میکنم.
عرضکردم فدایت شوم روایت داریم که شما فرمودهای برای ابن مهران،
زندگانی حضرت امام موسی کاظم علیه السلام، ص: ۲۴۰
خدا نور ایمان را از دلت بیرون کند و فقر و تنگدستی را وارد خانهات کند.
فرمود: اکنون وضع او چگونه است؟ گفتم: آقا سخت گرفتار است، در بغداد بغم و اندوه مبتلا است. حسین قدرت ندارد یک عمره انجام دهد. امام (ع) سکوت کرد.
رجال کشی- احمد بن محمّد گفت: حضرت رضا (ع) در محله بنی زریق ایستاد و با صدای بلند گفت: احمد! عرضکردم: بلی. فرمود: وقتی پیامبر اکرم از دنیا رفت مردم کوشیدند نور خدا را خاموش کنند ولی خدا امتناع ورزیده جز اینکه نور خود را بوسیله امیر المومنین تکمیل نماید. پس از درگذشت حضرت موسی ابن جعفر علی بن ابی حمزه و اصحابش کوشش کردند که نور خدا را خاموش کنند ولی خدا نور خویش را تکمیل میکند، اهل حق وقتی یکنفر با آنها همآهنگ شود خوشحال میشوند، ولی وقتی کسانی از میان آنها خارج شد ناراحت نمیشوند چون در دین و اعتقاد خود یقین دارند. اما پیروان باطل وقتی کسی وارد آنها شود شاد میشوند، اگر کسی از میانشان خارج شود ناراحت میگردند. چون در اعتقاد خود شک دارند. خداوند عزّ و جل میفرماید: فَمُسْتَقَرٌّ وَ مُسْتَوْدَعٌ آنگاه حضرت ابو عبد اللَّه فرمود: ایمان مستقر ثابت است و ایمان مستودع عاریه و امانت است.
رجال کشی- حسین بن عمر گفت: بحضرت رضا عرضکردم: پدرم گفت:
که خدمت پدر شما حضرت موسی بن جعفر (ع) رسید عرضکرد: من پیش خدا ترا بمحاکمه میکشم. زیرا بمن فرمودی: دست از امامت عبد اللَّه افطح بردارم و فرمودی: من امام هستم فرمود: بسیار خوب هر گناهی داشت بگردن من. حسین گفت، من نیز همان طور که پدرم نسبت بپدر شما انجام داد با شما احتجاج خواهم کرد. زیرا فرمودی: پدرم از دنیا رفته و شما امام بعد از او هستی. فرمود: بسیار خوب.
گفتم: من از مکه خارج نشدم تا نزدیک بود که امر امامت برایم روشن شود جریان این بود که فلانی نامه شما را برایم خواند که ذکر شده بود میراث امام (از قبیل سلاح پیغمبر و جعفر) نزد شما است.
زندگانی حضرت امام موسی کاظم علیه السلام، ص: ۲۴۱
فرمود: تو راست میگوئی او هم راست گفته، بخدا قسم چارهای نداشتم که این کار را کردم این حرف را گفتم با اینکه از نظر تقیه بسیار سخت و دشوار بود چون بریدن بینی انسان ولی ترسیدم مردم گمراه شوند و تفرقه بیافتد.
رجال کشی- ص ۲۸۱- حسین بن بشار گفت: پس از فوت حضرت موسی ابن جعفر (ع) خدمت حضرت رضا (ع) رسیدم نه معتقد بمرگ موسی بن جعفر بودم و نه امامت حضرت رضا، جز اینکه تصمیم داشتم این مطلب را سوال کنم و تحقیق نمایم وقتی بمدینه رسیدم حضرت رضا (ع) در صوار بود «۱» اجازه شرفیابی خواستم اجازه داد و مرا نزدیک نشاند و خیلی بمن لطف فرمود خواستم راجع به پدرش سوال کنم قبل از سوال فرمود: حسین! اگر میخواهی خداوند بدون پرده تو را ببیند و تو نیز خدا را بیپرده ببینی دوست بدار آل محمّد و امام از این خانواده را.
عرضکردم: آقا در چنین صورتی خدا را میبینم؟ فرمود: آری بخدا قسم حسین! من یقین کردم پدرش از دنیا رفته و او امام است. آنگاه فرمود: من نمیخواستم بتو اجازه ورود بدهم بواسطه شدت سختگیری که میکنند ولی میدانستم تو در دل چه عقیده داری اجازه دادم.
آنگاه امام (ع) سکوتی نموده، سپس فرمود: از دلت خبر دادم؟ عرض کرد: آری.
توضیح- در کتاب توحید تاویل نگاه کردن و دیدن خدا گذشت.
رجال کشی- عبد اللَّه زبیری گفت: نامهای برای حضرت رضا (ع) نوشتم و در آن نامه سوال از واقفه کردم. در جواب نوشت: واقفی مذهبان از حقیقت منحرفند و بگناهی گرفتارند که اگر با آن وضع بمیرند جایگاه آنها جهنم است که بد جایی است.
فضل بن شاذان از حضرت رضا (ع) نقل کرد که: راجع بواقفیها سوال کردند فرمود: آنها در زندگی سرگردانند و با کفر از دنیا میروند.
زندگانی حضرت امام موسی کاظم علیه السلام، ص: ۲۴۲
رجال کشی- یوسف بن یعقوب گفت: بحضرت رضا (ع) عرضکردم باینها که معتقدند پدر شما زنده است از زکات چیزی بدهم؟ فرمود: بآنها چیزی مده ایشان کافر و مشرک و زندیق هستند.
رجال کشی- گروهی از اصحاب از حضرت رضا نقل کردند که فرمود:
واقفی مذهبان در حال شک زندگی میکنند و با کفر میمیرند. گفت: ببالین یکی از آنها که در حال مرگ بود، حاضر بودم شنیدم میگفت: من کافرم اگر موسی بن جعفر مرده باشد. با خود گفتم اینست تعبیر فرمایش امام (ع).
رجال کشی- بکر بن صالح گفت: از حضرت رضا شنیدم میفرمود: مردم در باره این آیه چه میگویند. عرضکردم: فدایت شوم کدام آیه؟ فرمود: این آیه وَ قالَتِ الْیَهُودُ یَدُ اللَّهِ مَغْلُولَهٌ غُلَّتْ اَیْدِیهِمْ وَ لُعِنُوا بِما قالُوا بَلْ یَداهُ مَبْسُوطَتانِ یُنْفِقُ کَیْفَ یَشاءُ گفتم: در تفسیر آن اختلاف دارند.
فرمود: من میگویم این آیه در باره واقفیها نازل شده آنها میگویند بعد از موسی بن جعفر امامی نیست خداوند آنها را رد میکند و میفرماید: دستهای خدا گشاده است. دست در باطن قرآن، امام است، منظور اشاره باین اعتقاد آنها است که میگویند: پس از موسی بن جعفر امام نیست.
رجال کشی- ص ۲۸۵- محمّد بن عاصم گفت: حضرت رضا (ع) بمن فرمود:
شنیدهام تو با واقفی مذهبان مینشینی. عرضکردم: آری فدایت شوم، من با آنها نشست و برخاست دارم ولی مخالف عقیده آنهایم فرمود: با آنها بنشین خداوند در این آیه میفرماید: وَ قَدْ نَزَّلَ عَلَیْکُمْ فِی الْکِتابِ اَنْ إِذا سَمِعْتُمْ آیاتِ اللَّهِ یُکْفَرُ بِها وَ یُسْتَهْزَاُ بِها فَلا تَقْعُدُوا مَعَهُمْ حَتَّی یَخُوضُوا فِی حَدِیثٍ غَیْرِهِ إِنَّکُمْ إِذاً مِثْلُهُمْ «۱»
زندگانی حضرت امام موسی کاظم علیه السلام، ص: ۲۴۳
منظور از آیات در این آیه جانشینان پیامبر است که واقفه منکر آنهایند.
رجال کشی: سلیمان بن جعفری گفت: خدمت حضرت رضا در مدینه بودم مردی از اهالی مدینه وارد شد، از واقفی مذهبان پرسید امام (ع) فرمود: «ملعون هستند هر کجا باشند باید آنها را بگیرند و پاره پاره کنند آداب و روش خداست در گذشته هرگز تغییری در سنت خدا نخواهی دید» «۱».
بخدا قسم خدا هرگز تغییر نخواهد داد روش خود را تا همه آنها را بکشد.
توضیح: شاید مراد کشتن آنها در رجعت است.
رجال کشی: حکم بن عیص گفت: با دائیم سلیمان بن خالد خدمت حضرت صادق (ع) رسیدم فرمود: سلیمان! این پسر کیست؟ گفت: پسر خواهرم. فرمود:
امامشناس هست؟ عرضکرد: بلی. فرمود الحمد للَّه که خدا او را شیطان قرار نداد سپس فرمود: سلیمان! فرزندانت را بخدا بسپار از فتنه شیعیان ما عرضکردم:
کدام فتنه؟
فرمود: منکر ائمه میشوند و در فرزندم موسی امامت را تمام مینمایند، منکر مرگ او میشوند و خیال میکنند، امامی بعد از او نیست آنها بدترین مردمند! رجال کشی: محمّد بن ابی عمیر از یکی از اصحاب نقل کرد که گفت: عرضکردم بحضرت رضا (ع) فدایت شوم گروهی هستند که در امامت پدرتان توقف نمودهاند معتقدند که ایشان نمرده است فرمود: دروغ میگویند آنها کافرند بآنچه خداوند بر محمّد صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم نازل فرموده، اگر بنا بود خداوند طول عمر باحدی بدهد بواسطه احتیاج مردم باو، عمر حضرت رسول صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم را طولانی میکرد.
توضیح: شاید آنها استدلال میکردهاند نمردن حضرت موسی بن جعفر را باحتیاج مردم بایشان. جواب میفرماید: که اگر چنین مردم به پیغمبر بیشتر احتیاج داشتند این منافات با طول عمر حضرت قائم عج ندارد بواسطه مصالح دیگری یا منظور طولانی کردن عمر است پس از فرا رسیدن اجل مقدّر.
زندگانی حضرت امام موسی کاظم علیه السلام، ص: ۲۴۴
رجال کشی: محمّد بن فضیل گفت: عرض کردم بحضرت رضا (ع) حال آنها که توقف در پدرت حضرت موسی بن جعفر نمودهاند چگونه است؟ فرمود: خدا آنها را لعنت کند چقدر دروغ میگویند آنها خیال میکنند من عقیم و بدون فرزند هستم منکر کسی هستند که بعد از من عهدهدار امامت خواهد شد.
رجال کشی: عمر بن یزید گفت: وارد شدم خدمت حضرت صادق مدتی با من در باره فضائل شیعه صحبت کرد آنگاه فرمود: بعضی از شیعیان بعد از من خواهند آمد که از ناصبیها بدترند.
عرضکردم: آقا مگر آنها ادعای محبت با شما ندارند و از دشمنانتان بیزار نیستند. فرمود: چرا، عرضکردم: آقا معرفی بفرما تا آنها را بشناسیم مبادا از آنها نباشیم. فرمود: نه هرگز تو از آنها نیستی آنها گروهی هستند که در باره زید و موسی بن جعفر گمراه میشوند.
علی بن جعفر گفت: مردی خدمت برادرم موسی بن جعفر (ع) آمد عرضکرد:
فدایت شوم امام کیست؟
فرمود: آنها پس از مرگ من گمراه میشوند میگویند همین قائم است با اینکه قائم سالها بعد از مرگ من خواهد آمد.
حسین بن محمّد بن عمر بن یزید از عموی خود نقل کرد که گفت: ابتدای پیدایش مذهب واقفه این بود که سی هزار دینار پیش اشعثها جمع شد از زکات مالشان و سایر پولهائی که واجب بود بپردازند این پول را دادند بدو وکیل موسی ابن جعفر (ع) در کوفه یکی بنام حیان سراج و مرد دیگری که با او بود در آن زمان حضرت موسی بن جعفر (ع) زندانی بود آنها با این پول خانهها خریدند و معامله میکردند گندم و جو میخریدند از پس درگذشت حضرت موسی بن جعفر. وقتی آنها خبردار شدند مرگ امام را انکار کردند و در بین مردم منتشر کردند که او نخواهد مرد چون قائم است. گروهی نیز بر سخن آنها اعتماد کردند تا بین مردم مشهور شد موقع مرگ آنها که رسید وصیت کردند که آن مال را بوارث موسی بن جعفر (ع)
زندگانی حضرت امام موسی کاظم علیه السلام، ص: ۲۴۵
بپردازند، شیعیان فهمیدند که این کار آنها بواسطه طمع در تصاحب اموال بوده.
محمّد بن رجای آسیابان از حضرت جواد نقل کرد که فرمود: واقفی مذهبان در میان شیعه گروهی چون خرها هستند سپس این آیه را تلاوت نمود: اُولئِکَ کَالْاَنْعامِ بَلْ هُمْ اَضَلُّ سبیلا.
براثی از ابی علی نقل کرد که منصور از حضرت جواد نقل کرد که فرمود: زیدیها و واقفی مذهبان و ناصبیها در نظر ائمه یکسانند.
از حضرت جواد محمّد بن علی بن موسی الرضا سوال کردند تفسیر این آیه را وُجُوهٌ یَوْمَئِذٍ خاشِعَهٌ- عامِلَهٌ ناصِبَهٌ «۱».
فرمود: این آیه در باره ناصبیها (دشمنان ائمه) و زیدیها و واقفی مذهبان از ناصبیان نازل شده.
ابراهیم بن عقبه گفت: نامهای نوشتم بحضرت عسکری که فدایت شوم این سگهای باران خورده (منظورش واقفی مذهبان است که در عرف شیعه بسگهای باران خورده مشهور بودند چون عقیده فاسد آنها بدیگران سرایت میکرد) را میشناسم در قنوت نماز بر آنها نفرین کنم؟ در جواب فرمود: آری در قنوت نماز بر آنها نفرین کن.
جعفر بن محمّد بن یونس گفت: گروهی از اصحاب آمدند که نامههائی آورده بودند، در آن جواب مسائلی ذکر شده بود مگر نامه شخصی از واقفی مذهبان که همان طور برگرداندند و چیزی در آن نوشته نبود.
ابراهیم بن ابی البلاد از حضرت رضا (ع) نقل کرد که صحبت از سگهای باران خورده و شک آنها شد فرمود: تا وقتی زنده باشند در شک هستند و با کفر میمیرند.
یحیی بن مبارک گفت: نامهای برای حضرت رضا (ع) نوشتم و چند مساله پرسیدم که جواب آنها را داد، در آخر نامه این آیه را نوشتم: مُذَبْذَبِینَ بَیْنَ ذلِکَ
زندگانی حضرت امام موسی کاظم علیه السلام، ص: ۲۴۶
لا إِلی هوُلاءِ وَ لا إِلی هوُلاءِ «۱».
فرمود: در باره واقفی مذهبان نازل شده. جواب نامه تمام بخط خود امام بود که نوشته بود: آنها نه از مومنین و نه از مسلمانان بشمار میآیند، از کسانی هستند که آیات خدا را تکذیب نمودهاند ما همان ماههای معلوم هستیم که جنگ و جدال و حرف ناشایست و کار بد در ما نیست.
یحیی! هر چه میتوانی با آنها دشمنی کن.
ابن ابی یعفور گفت: خدمت حضرت صادق بودم که موسی بن جعفر (ع) وارد شده نشست، امام صادق فرمود: این بهترین فرزندان و محبوبترین آنها نزد من است جز اینکه گروهی از شیعیان ما را خدا گمراه میکند کسانی هستند که بهرهای در آخرت ندارند و نه خدا در قیامت با آنها سخن خواهد گفت و نه آنها را پاک مینماید، دچار عذابی دردناک میشوند. عرضکردم: فدایت شوم دلم از آنها بیزار شد! فرمود: گروهی از شیعیان بواسطه او گمراه میشوند پس از مرگش بواسطه شدت ناراحتی که بر او دارند میگویند نمرده، بهمین جهت امامان بعد از او را منکر میشوند و دیگران را دعوت بگمراهی خود میکنند که موجب از بین رفتن حق ما و دین خدا میشود. پسر ابی یعفور! خدا و پیامبر و ما از آنها بیزاریم.
حمران بن اعین میگوید: بحضرت باقر عرضکردم: من از شیعیان شما هستم؟
فرمود: آری بخدا در دنیا و آخرت هر یک از شیعیان ما اسم او و پدرش نوشته شده است نزد ما مگر کسی که از ما کناره بگیرد عرضکردم: مگر شیعیان شما پس از معرفت امام ممکن است از شما کناره بگیرند؟ فرمود: آری حمران! ولی تو آنها را نخواهی دید.
حمزه گفت: در باره این حدیث گفتگو کردیم، بالاخره برای حضرت رضا نوشتیم منظور امام صادق (ع) کیانند که جدا نمود در این فرمایش خود آنها را از شیعیان. در جواب نوشت: آنها کسانی هستند که توقف در امامت موسی بن جعفر نمودند.
زندگانی حضرت امام موسی کاظم علیه السلام، ص: ۲۴۷
رجال کشی: اسماعیل بن سهل گفت: یکی از اصحاب حدیث کرد مرا ولی تقاضا کرد اسمش را نبرم، گفت: خدمت حضرت رضا بودم علی بن ابی حمزه و ابن سراج و ابن مکاری وارد شدند. ابن ابی حمزه گفت: پدرت چه شد؟
حضرت رضا (ع) فرمود: از دنیا رفت. گفت مرد؟ فرمود: بلی گفت بچه کس وصیت کرد؟ فرمود: به من گفت شما امام هستی و اطاعت از شما واجب است؟ فرمود آری.
ابن سراج و ابن مکاری گفتند: بخدا سوگند مثل اینکه خداوند بتو اطمینان داده که هارون زیانی بجانت نمیرساند فرمود: وای بر تو چه اطمینانی دارم تو مایلی بروم ببغداد بهارون بگویم من امام هستم و فرمانبرداری از من واجب است بخدا چنین تکلیفی ندارم. این حرف را هم که زدم بواسطه این بود که میدانستم بین شما اختلاف است و عقائد مختلفی پیدا کردهاید نخواهم راز شما پیش دشمنانتان فاش گردد.؟
ابن ابی حمزه گفت: مطلبی را آشکارا گفتی که هیچ یک از آباء کرامت چنین نمیگفتند و آشکارا ابراز نمینمودند (مساله امامت). فرمود چرا بخدا سوگند بهترین آباء گرامم حضرت پیغمبر صلّی اللَّه علیه و آله همین طور آشکارا فرمود، وقتی خداوند دستور داد که خویشاوندان نزدیک خود را دعوت کن. چهل نفر از بستگان و خویشاوندان خود را جمع کرده فرمود: من پیامبر خدایم که مامور راهنمائی شما شدهام، از همه بیشتر عمویش ابو لهب تکذیب میکرد و مردم را علیه او میشورانید پیغمبر اکرم صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم بآنها فرمود:
اگر مرا خدشه و آسیبی نتوانستید برسانید من پیامبر هستم این اولین معجزه ایست که از نبوت خویش آشکار میکنم. منهم میگویم: اگر هارون مرا خدشهای وارد کرد امام نیستم این اولین معجزهی من باشد در باره امامت.
علی گفت: ما از آباء کرامت روایت داریم که عهدهدار غسل و کفن امام نمیشود مگر امامی مانند خودش، فرمود: بگو ببینم حسین بن علی امام بود یا نه؟
گفت: امام بود پرسید چه کسی عهدهدار غسل و کفن او گردید؟ گفت: علی بن الحسین
زندگانی حضرت امام موسی کاظم علیه السلام، ص: ۲۴۸
فرمود: علی بن الحسین کجا بود او که در زندان ابن زیاد بسر میبرد. گفت:
بطوری که آنها متوجه نشدند خارج شد امر غسل و کفن و دفن پدر خویش را بپایان رسانید، آنگاه برگشت.
حضرت رضا (ع) فرمود: در صورتی که ممکن باشد برای علی بن الحسین (ع) بیاید بکربلا و کار دفن و کفن پدر را انجام دهد برای امام وقت نیز امکان دارد که وارد بغداد شود و متصدی کفن و دفن پدر گردد باز بمحل خود مراجعت نماید با اینکه در زندان و اسارت هم بسر نمیبرده.
علی گفت: ما روایت داریم که امام تا از دنیا نرفته فرزند و جانشین خود را میبیند. فرمود: در این مورد حدیث دیگری نیز ندارید گفت: نه فرمود: چرا بخدا قسم روایت دارید که مگر قائم با اینکه شما معنی آن را نمیدانید که چرا گفته شده؟ علی گفت: آری بخدا در آخر این حدیث هست. فرمود: وای بر تو چگونه جرات پیدا کردی مقداری از حدیث را قطع کردی فرمود: پیرمرد از خدا بترس از آنها که مانع پیشرفت دین خدا هستند نباش.
رجال کشی: ابن ابی سعید مکاری خدمت حضرت رضا رسیده عرضکرد:
در خانهات را باز گذاشتهای و بمردم فتوی میدهی؟ پدرت چنین نمیکرد. فرمود:
من از جانب هارون ناراحتی نخواهم دید آنگاه فرمود: خدا دلت را تاریک کند و فقر وارد خانهات گرداند. نمیدانی خداوند بمریم وحی کرد که در شکم پیامبری داری، عیسی برای او متولد شد. مریم از عیسی و عیسی از مریم است، من از پدرم و پدرم از من است.
عرضکرد: من سوالی میخواهم از شما بکنم. فرمود: گمان نمیکنم از من بشنوی تو امامت مرا قبول نداری ولی سوال کن.
گفت: مردی هنگام وفات گفته است هر غلام و کنیزی از قدیم دارم آزاد است در راه خدا، ولی آنها که قدیمی نیستند آزاد نخواهند بود. فرمود: وای بر تو مگر این آیه را نخواندهای: وَ الْقَمَرَ قَدَّرْناهُ مَنازِلَ حَتَّی عادَ کَالْعُرْجُونِ الْقَدِیمِ هر چه را قبل از شش ماه داشته آزاد است و آنها قدیمی هستند ولی غلام
زندگانی حضرت امام موسی کاظم علیه السلام، ص: ۲۴۹
و کنیزی که از شش ماه کمتر داشته مالک آنها بوده قدیمی نیستند (طبق آیه شریفه) و آزاد نخواهند بود. از خدمت امام مرخص شد چنان مبتلا بفقر و تنگدستی شد که خدا میداند.

توضیح- شاید واقفی مذهبان باین روایت که از حضرت صادق رسیده که فرزندان من یکی قائم است، یا اینکه موسی قائم است متمسک شدهاند حضرت رضا (ع) توضیح میدهد که قائم از نسل امام موسی کاظم است نه اینکه خود او قائم باشد.
رجال کشی- محمّد بن اسماعیل بن ابی سعید زیات گفت: با زیاد قندی بحج رفتم شب و روز با هم بودیم در راه مکه و در طواف شبی بجستجوی او شدم تا صبح او را نیافتم. صبحگاه که او را دیدم گفتم، از دیر آمدنت خیلی ناراحت شدم چرا دیر آمدی؟
گفت: تمام شب را در ابطح خدمت حضرت موسی بن جعفر (ع) بودم پسرش علی بن موسی الرضا نیز طرف راست او بود. فرمود: ابو الفضل یا زیاد! این پسرم علی سخنش سخن من و کارش کار من است اگر حاجتی داشتی از او بخواه و حرف او را بپذیر، او جز حقیقت در راه خدا هیچ نمیگوید.
ابن ابی سعید گفت: مدتی گذشت تا پیشآمد براه مکه شد، زیاد نامهای برای حضرت رضا (ع) نوشت از او پرسید که این حدیث را اظهار کنم یا نه. حضرت رضا (ع) جواب داد: اظهار کن ترا گزندی نمیرسد.
زیاد در میان مردم شروع به تبلیغ ناروا کرد تا بالاخره مذهب واقفه پیدا شد یک روز باو گفتم: چه کاری بالاتر از این است که تبلیغ از امام کنی. گفت:
حالا موقع این حرفها نیست. هر چه من در کوفه و بغداد و جاهای دیگر اینحرف را تکرار کردم، همان جواب را میداد تا بالاخره یک روز گفت: اگر از علی بن موسی الرضا تبلیغ کنم این حدیثهایی که نقل کردهایم (در مورد مذهب واقفه) همه باطل میشود.
زندگانی حضرت امام موسی کاظم علیه السلام، ص: ۲۵۰
رجال کشی- عبد اللَّه بن مغیره گفت: من واقفی مذهب بودم با همان عقیده حج گزاردم بمکه که رسیدم در دلم چیزی گذشت چنگ بملتزم زده گفتم: خدایا تو میدانی من در جستجوی واقعیت هستم و منظوری ندارم خدایا مرا براه راست هدایت فرما. بدلم چنین گذشت که خدمت حضرت رضا (ع) برسم.
وارد مدینه شدم و بدر خانه امام رفتم بغلام گفتم به آقایت بگو مردی عراقی بر در خانه است صدای علی بن موسی الرضا (ع) را شنیدم فرمود: داخل شو عبد اللَّه ابن مغیره! وارد شدم، همین که چشمش بمن افتاد فرمود: خدا دعایت را مستجاب کرد و تو را هدایت نمود گفتم: شهادت میدهم که تو حجت خدا و امین او در میان خلقی.
رجال کشی: یزید بن اسحاق شعر که از مدافعترین اشخاص نسبت بمذهب واقفه بود گفت: روزی برادرم محمّد با من بخصومت پرداخت او خودش امامی بود.
بین ما خیلی صحبت شد تا بالاخره باو گفتم: اگر واقعا علی بن موسی الرضا (ع) امام است از او درخواست کن دعا کند تا من بمذهب شما درآیم.
محمّد بمن گفت: خدمت حضرت رضا رسیدم، عرض کردم: فدایت شوم! من برادری دارم که بزرگتر از من است او معتقد است که پدرت زنده است من خیلی با او مناظره میکنم روزی بمن گفت: از امام خود بخواه اگر واقعا امام است دعا کند منهم بمذهب شما در آیم. من مایلم برای او دعا بفرمائید.
امام (ع) رو بقبله کرده شروع بدعا کردن نمود سپس فرمود: خدایا! گوش و چشم و دلش را بگیر و او را بحقیقت راهنمائی کن این دعا را میکرد در حالی که دست راست خود را بآسمان بلند کرده بود وقتی برادرم از خدمت حضرت رضا (ع) برگشت گفت: که چه شده بخدا قسم طولی نکشید که معتقد بامامت حضرت رضا و مذهب حق شدم.
رجال کشی: ابو خالد سجستانی پس از فوت حضرت موسی بن جعفر جزو واقفی مذهبان شد بعد که بعلم نجوم خود مراجعه کرد یقین بمرگ موسی بن جعفر
زندگانی حضرت امام موسی کاظم علیه السلام، ص: ۲۵۱
(ع) نمود از مذهب خود دست کشید بر خلاف دوستان خویش.
رجال کشی: حسین بن عمر بن یزید گفت: خدمت حضرت رضا (ع) رسیدم در حالی که بامامتش مشکوک بودم همسفر من در راه مردی بنام مقاتل بن مقاتل بود که معتقد بامامت حضرت رضا (ع) بود در میان کوفه که بودیم باو گفتم عجله کردی در این مورد گفت: من دلیل دارم.
حسین گفت: بحضرت رضا عرضکردم پدرت از دنیا رفت؟ فرمود: آری بخدا او در مقام پیامبر اکرم و امیر المومنین (ع) است اگر پدرم زنده میبود چه کسی از من بیشتر خوشحال بود؟
سپس فرمود: خداوند تبارک و تعالی میفرماید: وَ السَّابِقُونَ السَّابِقُونَ اُولئِکَ الْمُقَرَّبُونَ اینها کسانی هستند که عارف بمقام امامت هستند موقعی که آشکار میشود.
بعد فرمود: رفیقت چه میکند عرضکردم منظور شما کیست فرمود مقاتل بن مقاتل مردی که صورت دراز و ریش بلند و وسط بینیاش برآمده است فرمود:
من نه او را دیدهام و نه پیش من آمده ولی مردی با ایمان و حقیقتجو است قدرش را بدان.
من از خدمت امام (ع) خارج شدم و بمحل خود برگشتم دیدم مقاتل خوابیده او را بیدار کردم. گفتم یک بشارت خوبی برایت دارم ولی نمیگویم تا صد مرتبه خدا را ستایش و حمد کنی صد مرتبه حمد و ستایش کرد بعد جریان را برایش گفتم.
توضیح: بیاساس بودن مذهب واقفه بدلیل مطالبی که در جلدهای امامت قبلا ذکر شد و در جلدهای دیگر نیز ذکر میشود علاوه بر اینها دلیل دیگر منقرض شدن و از بین رفتن این مذهب است اگر مذهبی واقعی میبود چنانچه در محل خود ثابت شد نباید منقرض گردد.
برگرفته از کتاب زندگانی حضرت امام موسى کاظم علیه السلام نوشته موسی خسروی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *