حوادث، وقایع، هجرت

امام کاظم و فاجعه فخ

رهبری نهضت فخ هر چند با درک و شناخت خود از واقعیتهای جامعه و لزوم امر به معروف ونهی از منکر دست به قیام زد، لیکن قیام او بیارتباط با روش امام هفتم (ع) نبود. سخنان حسین و گفتگویی که با امام (ع) در این رابطه داشته گویای این است که وی برای حرکت خود با موسی بن جعفر (ع) در تماس و ارتباط بوده است. ابراهیم بن اسحاق قطان نقل میکند: «از حسین بن علی و یحیی بن عبدالله شنیدم که میگفتند: ما قیام نکردیم مگر آن که با خاندانمان و نیز موسی بن جعفر (ع) مشورت کردیم و او ما را به قیام فرمان داد.» [۲۸۹] . در گفتگویی که در مراحل اولیهی قیام بین حسین و امام کاظم (ع) روی داد، حضرت بیوفایی مردم و در نتیجه شکست نهضت او و شهادتش در این راه را به وی گوشزد کرد؛ لیکن هنگامی که احساس نمود حسین در تصمیم خود استوار است او را تشویق نموده فرمود: «گر چه تو کشته خواهی شد ولی همچنان در جهاد کوشا باش. این گروه، مردمی فاسق و بدکارند که اظهار ایمان میکنند، لیکن در باطن منافق و مشرکند. انا لله و انا الیه راجعون. من در این راه از خدای بزرگ برای شما اجر و پاداش طلب میکنم.» [۲۹۰] . هنگامی که سرهای بریده شهدا را به مدینه آورده و در مجلسی که گروهی از خاندان پیامبر (ص) – و از جمله موسی بن جعفر (ع) – حضور داشتند به تماشا گذاردند، همه سکوت کرده بودند جز امام کاظم (ع) که چون چشمش به سر بریده حسین، رهبر قیام فخ افتاد فرمود: «انا لله و انا الیه راجعون. سوگند به خدا او درگذشت در حالی که مسلمان و درستکار بود، بسیار روزه میگرفت و شبها را به قیام و عبادت میگذرانید و امر به معروف و نهی از منکر میکرد. در خاندان او چون وی وجود نداشت.» [۲۹۱] . [ صفحه ۱۱۶]
برگرفته از کتاب زندگانی امام کاظم علیه السلام نوشته: علی رفیعی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *