سیره عملی و رفتاری

امام کاظم و گره گشایی از کار دیگران

پیشوای هفتم (ع) نسبت به همه مردم، مهربان و دلسوز بود و در رفع نیازمندیها و مشکلات آنان میکوشید، هیچ کس بدان حضرت روی نمیآورد مگر آن که خوشحال و راضی بر میگشت. علی بن طاهر صوری از یکی از اهالی ری نقل میکند که میگفت: «یکی از نویسندگان یحیی بن خالد به حکومت ری منصوب شد. من مقداری مالیات بدهکار بودم و میترسیدم چنان چه آن را از من مطالبه کند تهیدست شوم. عدهای گفتند: او طرفدار مذهب اهل بیت است، ولی من همچنان از رفتن نزد او بیمناک بودم. سرانجام تصمیم گرفتم به نزد مولایم موسی بن جعفر (ع) بروم و او را در جریان بگذارم. پس از آن که خدمت امام رسیدم آن حضرت نامهای بدین مضمون برای والی ری نوشت: «به نام خداوند بخشنده مهربان. بدان! برای خداوند در زیر عرشش سایهای است که از آن بهره نمیگیرد مگر کسی که به برادرش نیکی کند، یا او را از غم و اندوهی رهایی بخشد و یا او را خوشحال سازد؛ حامل نامه برادر توست. والسلام».
پس از بازگشت، نزد والی رفتم و گفتم: فرستاده امام صابر هستم. والی با پای برهنه تا در خانه آمد و مرا در بغل گرفت و بوسید و از حال امام رضا (ع) پرسید و پس از مشاهده دستخط امام (ع) نیمی از اموال خود را به من داد، آنگاه اسم مرا از دفتر مالیات حذف کرد و نسبت به بدهیهایم قبض رسید داد.» [۱] .
—————————————————————————————————————————————–
پی نوشت ها:
[۱] بحارالانوار، ج ۴۸، ص ۱۷۴٫
منبع: زندگانی امام کاظم؛ علی رفیعی، سید محمد حسینی؛ موسسه فیض کاشانی چاپ اول پاییز ۱۳۷۴٫
برگرفته از کتاب دانشنامه امام کاظم علیه السلام

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *