سیره عملی و رفتاری

بردباری و گذشت امام کاظم

پیشوای هفتم (ع) کوهی از بردباری و گذشت بود. لقب «کاظم» برای آن حضرت حاکی از این خلق نیکو و نشانهی شهرت ایشان به فرو خوردن خشم و حلم است.
بسیار اتفاق میافتاد که آن گرامی پاسخ بدیها و ناسزاگوییهای افراد نادان را با نیکی و احسان میداد. [۱] . امام کاظم (ع) نه تنها خود در برخورداری از این صفت، بینظیر و سرمشق دیگران بود، بلکه – به لحاظ ارجمندی و اهمیت آن – تخلق به آن را به بستگان و فرزندانش توصیه میکرد. ابن صباغ مالکی نقل میکند: «روزی موسی بن جعفر (ع) همه فرزندانش را گرد آورد و به آنان فرمود: فرزندان من! سفارشی برای شما دارم که اگر آن را مراعات کنید سودمند خواهید شد: اگر کسی نزد شما آمد و در گوش راستتان چیزی که ناخوشایند شما بود گفت:، سپس از ناحیه گوش چپتان عذرخواهی کرد و گفت من چنین چیزی نگفتم، عذر او را بپذیرید.» [۲] . علی بن جعفر میگوید: برادرم موسی بن جعفر (ع) فرمود: «پدرم دست مرا گرفت و فرمود: ای موسی! پدرم محمد بن علی دست مرا گرفت آن چنان که من دست تو را گرفتم و فرمود: پدرم علی بن حسین دست مرا گرفت و فرمود: فرزندم! نسبت به هر کس که از تو خواستار انجام کار نیک شد، نیکی کن؛ چنان چه سزاوار نیکی باشد، چه بهتر و اگر او سزاوار نیکی نباشد، تو شایسته انجام آن هستی؛ و چنان چه مردی از جانب راستت به تو ناسزا گفت، سپس متوجه جانب چپت شد و عذرخواهی کرد پذیرای عذرش باش.» [۳] .
—————————————————————————————————————————————–
پی نوشت ها:
[۱] به عنوان نمونه ر. ک: اعلام الوری، ص ۲۹۶، اعیان الشیعه، ج ۲، ص ۷ و مقاتل الطالبیین، ص ۴۹۹٫
[۲] الفصول المهمه، ص ۲۳۸٫
[۳] اعلام الدین، ص ۲۳۵٫
منبع: زندگانی امام کاظم؛ علی رفیعی، سید محمد حسینی؛ موسسه فیض کاشانی چاپ اول پاییز ۱۳۷۴٫
برگرفته از کتاب دانشنامه امام کاظم علیه السلام

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *