ولادت، از کودکی تا بزرگسالی

تربیت امام کاظم

انسانهای برگزیده خدا در شناخت و اندیشه و نیز سیره و رفتار با دیگران تفاوت دارند. تکون آنان، دوران بارداری مادر که فرزند از وی ارتزاق میکند و نیز دوران طفولیت و تربیت پذیری کودک، با سایرین متفاوت میباشد. برتریهای انسانی و الهی انسانهای برگزیده از همان آغاز زندگی آشکار می باشد. به این نکته توجه نمایید: لما وقع من بطنها وقع واضعا یداه علی الارض رافعا رأسه الی السماء. [۲۷] «هنگامی که موسی از مادر متولد شد دستها را بر زمین نهاده و صورت به طرف آسمان بلند مینماید». این اقدام نشان توجه کودک به خدای سبحان است. همانند فاطمه زهرا علیهاالسلام که هنگام ولادت به یگانگی خدا و رسالت پدرش شهادت دادند. [۲۸] مانند مسیح (ع) که هنگام [ صفحه ۲۶] ولادت به اعجاز الهی سخن آمده و گفت من بنده خدا و پیامبر برگزیده خدا هستم، انی عبدالله آتانی الکتاب و جعلنی نبیا. [۲۹] . دوران کودکی و تربیت امام کاظم (ع) نیز با دیگران متفاوت است. وی در هنگام کودکی مانند سایر کودکان به بازی مشغول نیست. هنگامی که اسماعیل فرزند دیگر امام صادق (ع) از امام صادق (ع) علت برخوردهای متفاوت حضرت را در بین فرزندان جستجو کرد؛ امام در پاسخ وی فرمود تو فرزند منی همانند سایر فرزندانم، اما موسی از جان من است، انه من نفسی و انت ابنی. [۳۰] . هنگامی امام صادق (ع) بچهها را که به بازی مشغولاند، نظارهگر است، اما فرزانهای چون امام موسی (ع) آنان را در بازی همراهی نمیکند، دربارهی وی میفرماید: پدر و مادرم فدای تو که بازی و کارهای بیهوده نمیکنی، بابی و امی انت الذی لا یلهو و لا یلعب. [۳۱] و آن زمان که در دوران کودکی حضرت، همراه برهای به سرگرمی مشغول است، به بره خطاب میکند، اسجدی لربک. [۳۲] «بر خدای خود سجده کن.» این سرگرمی و بازی نیست، بلکه توجه به معارف و اندیشههای تابناک توحیدی است. امام کاظم (ع) تربیت یافته دانشگاه وحی یعنی دانشگاه امام صادق (ع) میباشد. و خلاصه امام صادق (ع) میفرماید صاحب منصب امامت در دوران کودکی به بازی نمیپردازد، صاحب هذا الامر لا یلهو و لا یلعب. [۳۳] . [ صفحه ۲۷] این مطالب گواهی میدهند که دوران تربیت امامان و برگزیدگان خدا با دیگران تفاوت دارد. آنان در دوران پیش از بلوغ و طفولیت هم کار ناپسند انجام نمیدهند؛ حتی بازی نمیکنند. زندگی آنان از آغاز به ارزشهای الهی و انسانی گره خورده است. آنان هماره در استقرار ارزشهای دینی در جان خویش، از دوران کودکی تلاش میکنند. آنان هیچ فرصتی را حتی در دوران کودکی در رسیدن به تعالی و تکامل انسانی از دست نمیدهند. به این صورت است که امامان از شایستگیهای ممتاز بهره مند هستند و بدین سان است که آنان برگزیدگان خدا، اسوه و الگوی دیگران میباشند. پیش از دوران امامت هنگامی که موسی بن جعفر (ع) در دامن صادق آل محمد (ع) پرورش مییافت در هنگام نماز این گونه حضور قلب داشت: هنگامی که در یک مکان پر رفت و آمد نماز میخواند ابوحنیفه وی را در این حال مشاهده کرد، به خدمت امام صادق (ع) رسید و گفت فرزندت موسی را دیدم این گونه نماز می خواند. امام صادق علیه السلام فرزندش موسی را طلبید و از وی در مورد گزارش ابوحنیفه پرسید. موسی بن جعفر (ع) در پاسخ گفت آن کسی که من برای وی نماز میخوانم از اینها که در مقابل من رفت و آمد می کنند به من نزدیک تر است، ان الذی کنت اصلی له کان اقرب الی منهم. [۳۴] یعنی هیچ چیزی مانع حضور قلب موسی بن جعفر (ع) نمیتواند بشود. در هر شرایطی در نمازش حضور قلب دارد. این گونه موسی بن جعفر (ع) در دامن صادق آل محمد (ع) پرورش می یابد. [ صفحه ۲۸]
برگرفته از کتاب امام کاظم علیه السلام الگوی زندگی نوشته: حبیب الله احمدی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *