سیره عملی و رفتاری

خط مشی سیاسی امام کاظم

اشاره
از آن جا که امامان علیهمالسلام از سوی خداوند مسوولیت رهبری و هدایت و انذار امت اسلامی را پس از رسول خدا (ص) بر عهده داشتند، ناگزیر نسبت به مسائل مختلف جامعهی خویش از جمله مسائل سیاسی نمیتوانستند بیتفاوت و بدون موضع باشند. بارزترین دلیل این مطلب، حساسیت خلفای اموی و عباسی معاصر آنان نسبت به ایشان و موضعگیری حاد علیه آن بزرگواران است. اگر امامان (ع) نسبت به مسائل سیاسی جامعهی خویش نظر نداشتند معنا نداشت خلفا از آنان این همه بیم داشته باشند و آنان را سرسختترین رقیبان و دشمنان خود بدانند. منشا بیشتر گرفتاریهای اجتماعی و در نهایت شهادت ائمه (ع) همین مساله مهم بود. این سخن آنان که: «ما منا الا مقتول او مسموم» [۴۰۰] . هیچ یک از ما نیست که به قتل نرسد یا مسموم نشود. بیانگر این حقیقت است که امامان (ع) اساس و محور تلاشها و رهنمودهای سیاسی جامعهی خود بودند. نکتهی در خور تامل این که تلاشها و موضعگیریهای سیاسی ائمه (ع) به خاطر اختلاف شرایط سیاسی اولاً یکسان نبود و ثانیاً بیشتر سری و مخفیانه انجام میگرفت؛ در نتیجه ماهیت و ابعاد آن برای بسیاری از افراد پوشیده و ناشناخته میماند. زندگی و خط مشی سیاسی امام کاظم (ع) از این قاعدهی کلی مستثنی نبود. ما در این درس، خط مشی سیاسی آن گرامی را در برابر دستگاه خلافت عباسی در دو محور «تقیه» و «نفوذ» ترسیم میکنیم. [ صفحه ۱۸۶]
برگرفته از کتاب زندگانی امام کاظم علیه السلام نوشته: علی رفیعی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *