امامت و رهبری، حاکمان زمان

راه شناخت امام معصوم

اشاره
برای شناخت امام دو راه کلی وجود دارد: نخست، نصوص و تصریحاتی که از سوی پیامبر (ص) و امامان پیشین دربارهی هر یک از امامان وجود دارد؛ و دیگر، خصوصیات و شایستگیهای ویژهای که در امام معصوم است. این دو راه در روایات نیز مورد اشاره قرار گرفته است. ابوبصیر از امام کاظم (ع) دربارهی راههای شناخت امام سوال کرد. حضرت به تصریح امام پیشین و کمالات نفسانی و کرامات خود امام (ع) اشاره کرد و با ارائهی نمونهای از این کرامات [۱۷۷] از سوی خود برای ابوبصیر، بر اهمیت و جایگاه ممتاز این نشان تاکید ورزید. [۱۷۸] . دربارهی اهمیت و ضرورت تنصیص و تعیین امام پیشین، روایات زیادی از امامان (ع) رسیده است که در ذیل به سه نمونه اشاره میکنیم. ۱- امام صادق (ع): «ان الامام یعرف الامام الذی من بعده فیوصی الیه.» [۱۷۹] . امام، امام پس از خود را میشناسد و به او وصیت میکند. [ صفحه ۷۱] ۲- نیز امام صادق (ع): «ما مات عالم حتی یعلمه الله عزوجل الی من یوصی.» [۱۸۰] . هیچ امامی درنگذشته است مگر آن که خداوند به وی اعلام کرده که (پس از خود) به چه کسی وصیت کند. ۳- امام رضا (ع) در تفسیر آیه شریفهی: «ان الله یامرکم ان تودوا الامانات الی اهلها» [۱۸۱] فرمود: «هم الائمه تودی الامام الی الامام من بعده و لا یخص بها غیره و لا یزویها عنه.» [۱۸۲] . منظور، امامان (ع) هستند که هر امامی (عهد امامت را) به امام پس از خود تحویل میدهد و غیر او را بدان مخصوص نمیگرداند و عهد امامت را از وی پنهان نمیدارد. اکنون پس از این بحث کلی، موضوع را در ارتباط با هفتمین امام شیعیان حضرت موسی بن جعفر (ع) در دو محور یاد شده پی میگیریم.
برگرفته از کتاب زندگانی امام کاظم علیه السلام نوشته: علی رفیعی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *