امامت و رهبری، حاکمان زمان

رشد اقتصادی دولت اسلامی زمان امام کاظم

دولت اسلامی در آن روزگار از نظر اقتصادی به اوج پیشرفت خود رسیده بود. وسعت قلمرو اسلامی و فتوحات تازه، غنائم و اموال وافری را که از تمامی نقاط دنیای اسلام روانهی پایتخت و خزانهی دولت میکرد. دولتمردان که تعهد و تقیدی نسبت به مسلمانان و بیتالمال مسلمین نداشتند و خود را در برابر مشکلات اقتصادی توده مردم و عمران و آبادی جامعهی اسلامی مسوول نمیدانستند، این اموال فراوان را در راه عیاشی و گسترش فساد و بزمهای سلطنتی خود خرج میکردند و آنچه از این موارد، افزون میآمد در خزانههای حکومتی احتکار میشد تا در روز نیاز در راستای مصالح سلطنتی بکار گرفته شود. مورخان نوشتهاند: [ صفحه ۷۹] «منصور در آستانهی سفر به حج در سال ۱۵۸ فرزندش مهدی را فراخواند و درباره امور مربوط به خود و خانوادهاش و مسلمانان سفارشهایی به وی کرد و دستورات لازم را داد. در میان سفارشهایش بر این نکته تاکید کرد که تا زمان مرگ وی در هیچ یک از خزانههای مملکتی را نگشاید؛ زیرا موجودی نقدینگی آنها به حدی است که چنانچه از سوی مردم تا ده سال هیچگونه خراج و مالیاتی پرداخت نشود برای اداره کشور در طول این مدت کفایت میکند.» [۱۹۳] . این روند در دوران هارون رو به افزایش بود، چندان که وی سرمست و مغرور از آن همه ثروت و مادیات در حالی که بر پشت خوابیده بود و به ابرها مینگرسیت خطاب به آنها گفت: «چه به شرق بروید و چه به غرب، سرانجام خراج شما نصیب من خواهد شد.» [۱۹۴] .
برگرفته از کتاب زندگانی امام کاظم علیه السلام نوشته: علی رفیعی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *