معجزات و کرامات

رفتن امام کاظم در میان آتش

« مفضل بن عمر » روایت میکند که چون امام صادق (ع) رحلت نمود، بین مردم در مورد جانشین واقعی امام (ع) اختلاف شد. « عبدالله بن افطح » مدعی خلافت و امامت شد. عدهای از مردم دور او را گرفتند و قائل به امامت او شدند. حضرت موسی بن جعفر (ع)، عبدالله را طلبید و گفت: « آیا تو واقعا خود را امام میدانی؟ » عبدالله گفت: « آری ». امام کاظم (ع) در حضور جمع کثیری از مردم فرمود: « آتش بسیاری روشن کنید ». در وسط حیاط خانه، آتش مهیبی برافروختند. چون شعله و لهیب آتش برخاست، امام (ع) بیدرنگ به طرف آتش رفت و داخل آن شد و نشست. ناگهان مردم دیدند که آتش بر او سرد و گلستان شد.
آنگاه امام (ع) روی به اصحاب و شیعیان خود نمود و فرمود: « این است نشانهی امامت » و برخاست و لباس خود را تکان داد و از میان آتش بیرون آمد. هیچ اثری از سوختگی در لباس و بدن امام نبود. امام (ع) روی به عبدالله نمود و فرمود: « اگر در ادعای خویش راستگویی و امام پس از پدرم هستی برخیز و در میان آتش بنشین ». رنگ عبدالله متغیر شد. فورا برخاست و از میان جمع خارج شد در حالی که از شدت خشم و غضب عبای او از دوشش بر زمین کشیده میشد. سپس مردم با مشاهده این کرامت شگفتآور به حقیقت امامت آگاه شدند. [۱] .
—————————————————————————————————————————————–
پی نوشت ها:
[۱] عمادزاه، زندگانی امام موسی بن جعفر، ج ۱، ص ۱۳۵٫
منبع: کرامات و مقامات عرفانی امام موسی بن جعفر؛ سید علی حسینی قمی؛ ۱۳۸۲؛ نشر نبوغ
برگرفته از کتاب دانشنامه امام کاظم علیه السلام

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *