امامت و رهبری، حاکمان زمان

ریاست طلبی هارون زمان امام کاظم

هارون نسبت به حکومت سخت آزمند بود و به جز آن به چیزی نمیاندیشید. از این رو، حاضر بود برای حفظ آن دست به هر جنایتی بزند. وی از میزان ریاستطلبی خود در این سخن معروفش پرده برداشته است که: «چنان چه رسول خدا نیز در امر حکومت به ستیز با من برخیزد سرش را بر باد خواهم داد.» [۴۴۱] . هارون در بیانی دیگر این هشدار را به فرزندش مامون نیز داده و گفته است: «اگر تو نیز در این امر با من به نزاع بپردازی سرت را از تنت برخواهم گرفت؛ چرا که سلطنت و حکومت عقیم است» [۴۴۲] . طبیعی است کسی که چنین نگرشی به حکومت دارد، و ریاستطلبی آنچنان چشم او را کور کرده که نه پیامبر (ص) میشناسد و نه فرزند، از تمام توان خود و هر وسیله ممکن برای از میان برداشتن مخالفان حکومت خویش بهره میگیرد. و چون امام کاظم (ع) در راس مخالفان و مزاحمان حکومت استبدادی و ضد خدایی وی قرار داشت، هارون تمامی سعی خود را برای از میان برداشتن آن حضرت به کار گرفت که در نهایت منجر به دستگیری و شهادت او شد.
برگرفته از کتاب زندگانی امام کاظم علیه السلام نوشته: علی رفیعی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *