فرزندان و نوادگان

زندگی محمد بن موسی کاظم

محمد بن موسی، مکنی به «ابوابراهیم» مردی جلیلالقدر و صاحب فضل و کرامت بود. وی را به خاطر فزونی عبادت و نمازش «محمد عابد» میگفتند. دربارهی روحیه تهجد و حالات معنوی و روحانی وی نوشتهاند:
«او پیوسته با وضو و طهارت و قرین عبادت بود و شبها مشغول نماز میگشت و چون از نماز فارغ میشد لحظاتی استراحت میکرد. دوباره از بستر برمیخاست و مشغول طهارت و نماز میگشت. مجدداً ساعتی استراحت میکرد، سپس برمیخاست، وضو میگرفت و به نماز میایستاد. این روش و عادت او تا سپیده صبح بود.» [۱] . یکی از شیعیان در مقام وصف شب زندهداری محمد میگوید: «هیچگاه محمد را دیدار نکردم مگر آن که این آیه را به یاد میآوردم (و او را از مصادیق بارز آن میدانستم): کانوا قلیلاً من اللیل ما یهجعون» [۲] [۳] . محمد و امیراحمد از یک مادر هستند و شاید این ویژگی موجب آن بود که آنان همواره در کنار هم و مونس یکدیگر باشند. بنابر نوشته مورخان وی از ستم عباسیان ناگزیر از هجرت به ایران و فارس شد و در شیراز مخفیانه زندگی میکرد و در طول اختفا به نوشتن و استنساخ قرآن همت گمارد و از اجرت آن هزار بنده آزاد کرد و سرانجام در شیراز درگذشت [۴] و قبر او هم اکنون در شیراز در کنار قبر برادرش احمد، زیارتگاه ارادتمندان است.
—————————————————————————————————————————————–
پی نوشت ها:
[۱] بحارالانوار، ج ۴۸، ص ۲۸۷٫
[۲] ذاریات (۵۱)، آیه ۱۷ یعنی: آنان اندکی از شب را میخوابیدند.
[۳] ارشاد، ص ۳۰۳٫
[۴] ر. ک: بحارالانوار، ج ۴۸، ص ۴۱۱٫
منبع: زندگانی امام کاظم؛ علی رفیعی، سید محمد حسینی؛ موسسه فیض کاشانی چاپ اول ۱۳۷۴٫
برگرفته از کتاب دانشنامه امام کاظم علیه السلام

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *