سیره عملی و رفتاری

زهد امام کاظم

پیشوای هفتم (ع) در بالاترین مرتبه زهد و بیرغبتی به دنیا و مظاهر و زخارف فریبنده آن قرار داشت و جز در حد ضرورت و تقویت بعد معنوی و روحیه بندگی و انجام وظیفه خطیر امامت، از نعمتهای دنیوی بهره نمیگرفت. ابراهیم بن عبدالحمید، مقام زهد آن حضرت را چنین بیان میکند: «بر آن حضرت در مصلایش وارد شدم. در اتاقش چیزی جز زنبیلی از لیف خرما، شمشیری آویز و قرآن ندیدم.» [۱] . مظاهر زهد، علاوه بر سیرهی امام کاظم (ع) در سخنان ارزشمند او نیز نمایان است. آن حضرت گاهی از یاران زاهد و وارستهی رسول خدا (ص) همچون ابوذر، یاد و از سیره و زندگی زاهدانهی او تجلیل میکرد [۲] ، و گاهی یاران و پیروان خود را به بیاعتنایی نسبت به دنیا و ارج نهادن به شخصیت الهی و معنوی خویش ترغیب میکرد که در ذیل به دو نمونه اشاره میکنیم. » ۱- اهینوا الدنیا و تهاونوا بها، فانها ما اهانها قوم الا هناهم الله العیش و ما اعزها قوم الا تعبوا و نلوا» [۳] .
دنیا را خوار و سبک بشمارید؛ چرا که هیچ گروهی آن را سبک و بیمقدار نکرد مگر آن که خداوند زندگی را بر ایشان گوارا و مبارک گردانید و هیچ گروهی آن را عزیز و گرامی نداشت مگر آن که به رنج افتادند و خوار گشتند. » ۲- ان اعظم الناس قدرا الذی لا یری الدنیا لنفسه خطرا اما ان ابدائکم لیس لها ثمن الا الجنه فلا تبیعوها بغیرها» [۴] .
همانا برترین و بزرگوارترین مردم در قدر و منزلت، کسی است که دنیا را به عنوان یک مقام و مرتبت بلند برای خود نبیند؛ بدانید که برای وجود شما بهایی جز بهشت نیست؛ بنابراین آن را به جز بهشت نفروشید.
—————————————————————————————————————————————–
پی نوشت ها:
[۱] بحارالانوار، ج ۴۸، ص ۱۰۰٫
[۲] ر. ک: کافی، ج ۲، ص ۱۳۴٫
[۳] اعلام الدین، دیلمی، ص ۲۸۰٫
[۴] تحف العقول، ص ۳۸۹٫
منبع: زندگانی امام کاظم؛ علی رفیعی، سید محمد حسینی؛ موسسه فیض کاشانی چاپ اول پاییز ۱۳۷۴٫
برگرفته از کتاب دانشنامه امام کاظم علیه السلام

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *