سیره عملی و رفتاری

سجده های طولانی امام کاظم

روایت شده: آن حضرت، نماز شب را می خواند، و آن را به نماز صبح متصل می کرد، سپس تا طلوع خورشید، به تعقیب نماز اشتغال داشت و بعد به سجده می رفت، و سر از سجده برنمی داشت تا نزدیک ظهر فرامی رسید و بسیار دعا می کرد به خصوص این دعا را بسیار تکرار می کرد: اللهم انی اسئلک الراحه عند الموت، و العفو عند الحساب: «خدایا! از درگاهت، استراحت هنگام مرگ، و عفو هنگام حسابرسی را درخواست می کنم.» روایت شده: آن حضرت روزی وارد مسجد رسول خدا صلی الله علیه و آله در مدینه شد، در اول شب به سجده رفت، شنیده شد که در سجده می گفت: عظم الذنب من عبدک، فلیحسن العفو من عندک، یا اهل [ صفحه ۱۲۰] التقوی و یا اهل المغفره: «گناه از بنده ات بزرگ شد، پس عفو از پیشگاهت، نیکو و زیبا خواهد گردید، ای سزاوار پرهیزکاری و آمرزش.» این دعا را مکرر گفت، تا صبح شد [۱۰۴] . نیز روایت شده: امام کاظم علیه السلام آن قدر از خوف خدا می گریست که محاسنش از اشک چشمش خیس می شد، و هنگامی که آیات قرآن را می خواند، محزون می شد و گریه می کرد، و شنونده ها آن چنان تحت تاثیر تلاوت قرآن آن حضرت می شدند که بی اختیار گریه می کردند [۱۰۵] .
نوشته آقای محمد محمدی اشتهاردی بر گرفته از کتاب نگاهی بر زندگی امام کاظم علیه السلام

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *