امامت و رهبری، حاکمان زمان

سفارش ابراهیم به ابومسلم رهبر نهضت علویان

ای عبدالرحمن، تو » : ابراهیم امام به غلامش – ابومسلم – این سفارش مشتمل بر گناه و تبهکاری و خروج از مرز دین را، توصیه کرد
از خانوادهی ما هستی! بنابراین، این سفارش مرا حفظ کن! به این قبیلهی از یمن توجه کن و آنان را گرامی دار و از آنها حمایت
کن، که خداوند این کار را به سامان نمیرساند مگر به وسیلهی ایشان. و باز قبیله ربیعه را زیر نظر بگیر! و آنها را در کار خود متهم
شمار و به آنها اعتماد نکن. و به قبیله مضر بنگر که آنان دشمنان نزدیک ما هستند. به این ترتیب هر کسی را که در کارش
مشکوک دیدی و در دلت چیزی از او بود، از دم تیغ بگذران. و اگر توانستی کسی را در خراسان اجازه ندهی تا به زبان عربی
۵۷۲ ] . اگر این وصیت درست باشد، دلیل ] .«… صحبت کند، این کار را بکن! و هر جوانی که قدش به پنج وجب برسد، او را بکش
بر آن است که این مرد، اساسا بویی از اخلاق انسانی نبرده و هیچ رابطهای با اسلام که نسبت به ریختن خون به ناحق و حرمت
خون، جانب احتیاط را دارد، نداشته است. [ صفحه ۳۷۴ ] ابومسلم به سفارش ابراهیم عمل کرد و در خونریزی و از بین بردن آبرو و
حرمت اشخاص زیادهروی کرد و شش صد هزار از عربها را با شمشیر ستم از پا درآورد. البته این عده غیر از آن کسانی هستند – به
گفتهی مورخان – که در جنگ با وی کشته شدند. در نتیجه این اعمال، غم و اندوه همه جا را فرا گرفت، و اینها جنایاتی بود که
هر کسی ذرهای انگیزهی دینی و یا انسانی داشت، چنین اعمالی را مرتکب نمیشد.
برگرفته از کتاب تحلیلی از زندگانی امام کاظم علیهالسلام نوشته: محمد رضا عطایی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *