اصحاب و شاگردان

شاگردان امام کاظم – هشام بن حکم

او دانشمندی برجسته، متکلمی بزرگ، و دارای بیانی شیرین و رسا، و در فن مناظره فوقالعاده زبردست بود؛ او در آن زمان که فرقههای گوناگونی تولد یافته و هر یک مردم را به سوی خود میکشاندند از حریم تشیع به ویژه رکن رکین آن یعنی امامت به شایستگی دفاع کرد. او در ابتدا از شاگردان امام صادق علیهالسلام بود و در مکتب آن بزرگوار تکامل یافت و در زمان امام کاظم علیهالسلام به اوج ترقی و شکوفایی رسید و از خواص آن حضرت شمرده میشد. در آغاز جوانی وارد مکتبهای مختلف شده ولی هیچ کدام نتوانست روح ناآرامش را تسکین بخشد و پس از سیر مکتبهای گوناگون به وسیلهی عمویش با امام صادق علیهالسلام آشنا شد. با اینکه از آغازین روزهای تولد اسلام بحثهای مختلفی در جامعهی اسلامی وجود داشت، اما در قرن دوم هجری این امر تشدید پیدا کرد؛ چرا که از یک سو دانشمندان مسلمان با فلسفهی یونان و افکار دانشمندان بیگانه آشنا شدند و از سوی دیگر فرقههای گوناگون مذهبی در داخل جامعهی اسلامی رشد و نمو یافت؛ آنچه به این امر گسترش بیشتر میبخشید، آن بود که خلفای عباسی برای منحرف کردن ذهنیت مردم از امامان شیعه به این امور بال و پر بسیار میدادند. هشام در این زمینهها از شمشیر برای هارون برندهتر بود؛ وی طی مناظرهای ساختگی که توسط وزیر او به عمل آمده امیرمومنان را امام کاظم علیهالسلام معرفی کرده بود؛ هارون کنیهاش را به دل گرفت؛بدین ترتیب هشام متواری گردید و در اثر همان اضطراب و ترس، سخت بیمار شد و به لقای معبودش شتافت.
برگرفته از کتاب صحیفه امام کاظم نوشته: جواد قیومی اصفهانی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *