امامت و رهبری، حاکمان زمان, حوادث، وقایع، هجرت

شرایط سیاسی اجتماعی دوران امامت امام کاظم

اشاره
امام کاظم (ع) در سال ۱۴۸ هجری قمری عهدهدار مقام امامت و رهبری جامعهی اسلامی شد. دوران ۳۵ سالهی امامت آن حضرت از نظر سیاسی – اجتماعی از مهمترین و حساسترین مقاطع زندگی سیاسی امامان علیهمالسلام به شمار میرود. پیش از پرداختن به تجزیه و تحلیل شرایط سیاسی – اجتماعی این مقطع از تاریخ اسلام، به نماد و اجمال آن با بیان رهبر معظم انقلاب اسلامی، حضرت آیهالله العظمی خامنهای دام ظله اشاره میکنیم. «این مقطع ۳۵ ساله (از ۱۴۸ تا ۱۸۳ هجری) یعنی دوران امامت حضرت ابیالحسن، موسی بن جعفر (ع) یکی از مهمترین مقاطع زندگینامهی ائمه علیهمالسلام است. دو تن از مقتدرترین سلاطین بنیعباس «منصور و هارون» و دو تن از جبارترین آنان «مهدی و هادی» در آن حکومت میکردند. بسی از قیامها و شورشها و شورشگرها در خراسان و آفریقا، بقیه در جزیره، موصل، در دیلمان و جرجان، در شام، در نصیبین، در مصر، در آذربایجان و ارمنستان و در اقطاری دیگر، سرکوب و منقاد گردیده و در ناحیهی شرق و غرب و شمال قلمرو وسیع اسلامی، فتوحات تازه و غنائم و اموال وافر، بر قدرت و استحکام تخت عباسیان افزوده بود…. در این دوران، دیگر نه مانند اواخر دوران بنیامیه و نه همچون ده سالهی اول دوران بنیعباس و نه شبیه دوران پس از مرگ هارون که در هر یک، حکومت مسلط وقت، به نحوی تهدید میشد، تهدیدی جدی دستگاه خلافت را نمیلرزاند و خلیفه را از جریان عمیق و مستمر دعوت اهل بیت (ع) غافل نمیساخت.» [۱۹۲] . [ صفحه ۷۸] اینک با الهام از این سخنان ارزشمند و تحلیل کوتاه اما گویا و جامع ولی امر مسلمانان جهان، در دو محور کلی: اوج اقتدار بنیعباس و حکومت پلیسی به تبیین و تشریح موقعیت سیاسی – اجتماعی دوران امامت پیشوای هفتم (ع) میپردازیم.
برگرفته از کتاب زندگانی امام کاظم علیه السلام نوشته: علی رفیعی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *