احادیث و سخنان

صحیفه امام کاظم – دعا در روز مباهله

اشاره
عن محمد بن صدقه العنبری، عن ابی ابراهیم موسی بن جعفر علیهماالسلام قال: یوم المباهله الیوم الرابع و العشرون من ذی الحجه، تصلی فی ذلک الیوم ما اردت من الصلاه، فکلما صلیت رکعتین استغفرت الله تعالی بعقبها سبعین مره، ثم تقوم قائما و تومی بطرفک فی موضع سجودک، و تقول و انت علی غسل: الحمدلله رب العالمین، الحمدلله فاطر السماوات و الارض، الحمدلله الذی له ما فی السماوات و ما فی الارض، الحمدلله الذی خلق السماوات و الارض و جعل الظلمات و النور ثم الذین کفروا بربهم یعدلون. الحمدلله الذی عرفنی ما کنت به جاهلا، و لو لا تعریفه ایای لکنت هالکا، اذ قال و قوله الحق: «قل لا اسالکم علیه اجرا الا الموده فی القربی» [۱۳۳] . فبین لی القرابه فقال سبحانه: «انما یرید الله لیذهب عنکم الرجس اهل البیت و یطهرکم تطهیرا» [۱۳۴] . فبین لی اهل البیت بعد القرابه، ثم قال تعالی مبینا عن الصادقین الذین امرنا بالکون معهم و الرد الیهم بقوله سبحانه: «یا ایها الذین امنوا اتقوا الله و کونوا مع الصادقین» [۱۳۵] . فاوضح عنهم و ابان عن صفتهم بقوله جل ثناوه: «قل تعالوا ندع ابناءنا و ابناءکم و نساءنا و نساءکم و انفسنا و انفسکم ثم نبتهل فنجعل لعنت الله علی الکاذبین» [۱۳۶] . فلک الشکر یا رب و لک المن حیث هدیتنی و ارشدتنی حتی لم یخف علی الاهل و البیت و القرابه، فعرفتنی نساءهم و اولادهم و رجالهم. اللهم انی اتقرب الیک بذلک المقام الذی لا یکون اعظم منه فضلا للمومنین، و لا اکثر رحمه لهم بتعریفک ایاهم شانه، و ابانتک فضل اهله، الذین بهم ادحضت باطل اعدائک، و ثبت بهم قواعد دینک، و لولا هذا المقام المحمود الذی انقذتنا به و دللتنا علی اتباع المحقین من اهل بیت نبیک الصادقین عنک، الذین عصمتهم من لغو المقال و مدانس الافعال لخصم اهل الاسلام، و ظهرت کلمه اهل الالحاد و فعل اولی العناد، فلک الحمد و لک المن و لک الشکر علی نعمائک و ایادیک. اللهم فصل علی محمد و ال محمد الذین افترضت علینا طاعتهم، و عقدت فی رقابنا ولایتهم، و اکرمتنا بمعرفتهم، و شرفتنا باتباع اثارهم، و ثبتنا بالقول الثابت الذی عرفوناه، فاعنا علی الاخذ بما بصروناه، و اجز محمدا عنا افضل الجزاء بما نصح لخلقک، و بذل وسعه فی ابلاغ رسالتک، و اخطر بنفسه فی اقامه دینک، و علی اخیه و وصیه و الهادی الی دینه و القیم بسنته، علی امیرالمومنین، و صل علی الائمه من ابنائه الصادقین، الذین وصلت طاعتهم بطاعتک، و ادخلنا [۱۳۷] بشفاعتهم دار کرامتک یا ارحم الراحمین. اللهم هولاء اصحاب الکساء و العباء یوم المباهله، اجعلهم شفعاءنا، اسالک بحق ذلک المقام المحمود و الیوم المشهود ان تغفرلی و تتوب علی انک انت التواب الرحیم. اللهم انی اشهد ان ارواحهم و طینتهم واحده، و هی الشجره التی طاب اصلها و اغصانها، و ارحمنا بحقهم، و اجرنا من مواقف الخزی فی الدنیا و الاخره بولایتهم، و اوردنا موارد الامن من اهوال یوم القیامه بحبهم، و اقرارنا بفضلهم، و اتباعنا اثارهم، و اهتدائنا بهداهم، و اعتقادنا ما عرفوناه من توحیدک، و وقفونا علیه، من تعظیم شانک و تقدیس اسمائک و شکر الائک، و نفی الصفات ان تحلک، و العلم ان یحیط بک، و الوهم ان یقع علیک، فانک اقمتهم حججا علی خلقک، و دلائل علی توحیدک، و هداه تنبه عن امرک، و تهدی الی دینک، و توضح ما اشکل علی عبادک، و بابا للمعجزات التی یعجز عنها غیرک، و بها تبین حجتک و تدعوا الی تعظیم السفیر بینک و بین خلقک. و انت المتفضل علیهم، حیث قربتهم من ملکوتک، و اختصصتهم بسرک، و اصطفیتهم لوحیک، و اورثتهم غوامض تاویلک رحمه بخلقک و لطفا بعبادک، و حنانا علی بریتک، و علما بما تنطوی علیه ضمائر امنائک و ما یکون من شان صفوتک، و طهرتهم فی منشئهم و مبتدئهم، و حرستهم من نفث نافث الیهم، و اریتهم برهانا علی من عرض بسوء لهم. فاستجابوا لامرک، و شغلوا انفسهم بطاعتک، و ملووا اجزاءهم من ذکرک، و عمروا قلوبهم بتعظیم امرک، و جزءوا اوقاتهم فیما یرضیک، و اخلوا دخائلهم من معاریض الخطرات الشاغله عنک. فجعلت قلوبهم مکامن لارادتک، و عقولهم مناصب لامرک و نهیک، و السنتهم تراجمه لسنتک، ثم اکرمتهم بنورک حتی فضلتهم من بین اهل زمانهم و الاقربین الیهم، فخصصتهم بوحیک، و انزلت الیهم کتابک، و امرتنا بالتمسک بهم و الرد الیهم و الاستنباط منهم. اللهم انا قد تمسکنا بکتابک و بعتره نبیک صلواتک علیهم الذین اقمتهم لنا دلیلا و علما، و امرتنا باتباعهم. اللهم فانا قد تمسکنا بهم فارزقنا شفاعتهم حین یقول الخائبون: «فما لنا من شافعین – و لا صدیق حمیم» [۱۳۸] ، و اجعلنا من الصادقین المصدقین لهم المنتظرین لایامهم الناظرین الی شفاعتهم، و لا تضلنا بعد اذ هدیتنا، وهب لنا من لدنک رحمه انک انت الوهاب، امین رب العالمین. اللهم صل علی محمد و علی اخیه و صنوه، امیرالمومنین و قبله العارفین، و علم المهتدین، و ثانی الخمسه المیامین الذین فخر بهم الروح الامین، و باهل الله بهم المباهلین، فقال و هو اصدق القائلین: «فمن حاجک فیه من بعد ما جاءک من العلم فقل تعالوا ندع ابناءنا و ابناءکم و نساءنا و نساءکم و انفسنا و انفسکم ثم نبتهل فنجعل لعنت الله علی الکاذبین» [۱۳۹] . ذلک الامام المخصوص بمواخاته یوم الاخاء، و الموثر بالقوت بعد ضر الطوی، و من شکر الله سعیه فی «هل اتی»، و من شهد بفضله معادوه، و اقر بمناقبه جاحدوه، مولی الانام، و مکسر الاصنام، و من لم تاخذه فی الله لومه لائم صلی الله علیه و اله ما طلعت شمس النهار، و اورقت الاشجار، و علی النجوم المشرقات من عترته، و الحجج الواضحات من ذریته.
دعای آن حضرت در روز مباهله
محمد بن صدقه عنبری از آن حضرت روایت کرده که فرمود: روز مباهله روز بیست و چهارم ماه ذی حجه است، در این روز هر نمازی که میخواهی بخوان، بعد از هر دو رکعت هفتاد بار استغفار نما، آنگاه ایستاده و به گوشهی چشم به موضع سجدهات مینگری، و در حالی که غسل کردهای میگویی: سپاس خدای جهانیان را سزاست، سپاس خدایی را سزاست که آفریدگار آسمانها و زمین است، سپاس خدایی را سزاست که آنچه در آسمانها و زمین است از اوست، سپاس خدایی را سزاست که آسمانها و زمین و تاریکیها و نور را خلق کرد آنگاه کافران از او روی میگردانند. سپاس خدایی را سزاست که آنچه بدان ناآگاهم را به من آموخت، و اگر شناسایی او نبود هلاک میگردیدم، آنگاه که فرمود – و گفتارش حق است -: «بگو بر انجام رسالتم از شما اجر و مزدی نمیخواهم جز دوستی با نزدیکانم را». و نزدیکان را بیان کرده و فرمود: «خداوند اراده کرده که پلیدی را از شما خاندان دور دارد و شما را پاکیزه گرداند». و اهل بیت و خاندان را بعد از نزدیکان تبیین کرد، و در حالی که صادقین که امر فرموده با آنان باشیم و به آنان رجوع کنیم را معرفی میکرد، فرمود: «ای ایمان آورندگان تقوای الهی پیشه سازید و با راستگویان باشید». و آنان را آشکار ساخت و صفتشان را بیان فرمود با این گفتار: «بگو بیایید پسرانمان و پسرانتان و زنانمان و زنانتان وجانهایمان و جانهایتان را بخوانیم آنگاه مباهله کرده و لعنت الهی را بر دروغگویان قرار دهیم». پروردگارا! پس شکر و سپاس تو را سزاست، چرا که مرا هدایت کرده و ارشاد فرمودی، تا این که اهل بیت و نزدیکان پیامبر بر من ناآشنا نماند، و زنان و اولاد و مردانشان را به من شناساندی. خدایا! من به تو نزدیکی میجویم به این جایگاهی که برتر از آن نیست، از جهت برتری برای مومنان و رحمت فراوانش برای آنان، به این که شان و منزلتشان را نمایاندی، و فضل آن خاندان را روشن کردی، آنان که به ایشان باطل بودن دشمنانت را نمایانده، و بنیان دینت را تثبیت کردی، و اگر نبود این جایگاه ستوده شده که ما را به آن نجات داده، و بر پیروی شایستگان از اهل بیت راستگوی پیامبرت راهنمایی کردی، آنان که از زشتی گفتار و پلیدی اعمال بازشان داشتی، مسلمانان مورد تجاوز قرار گرفته، و منکران آنان که اعمالشان زشت بود غالب میگردیدند، پس حمد و سپاس و شکر برای توست بر نعمتهایت و عطاهایت. خدایا! بر محمد و خاندانش درود فرست، آنان که فرمانبریشان را بر ما واجب ساخته، و ولایتشان را بر گردنهایمان پیمان گرفتی، و به شناختشان ما را گرامی داشته، و به پیروی آثارشان ما را شرافت دادی، و به قول ثابتی که به ما شناساندی ما را تثبیت کردی، پس بر گرفتن آنچه به ما شناساندی یاریمان گردان، و محمد را از طرف ما برترین پاداش عطا فرما، به خاطر آن که مخلوقاتت را پند داد، و قدرتش را در ابلاغ رسالتت بذل نمود، و در راه اقامهی دینت خود را به خطر انداخت، و بر برادر و وصیش، هدایتگر به دین و قیم سنتش، علی امیرمومنان درود فرست، و درود فرست بر پیشوایان از فرزندان راستگویش، آنان که طاعتشان را به طاعتت متصل ساخته، و به شفاعتشان ما را به بهشتت داخل نما، ای مهربانترین مهربانان. خدایا! اینان اصحاب کسا و عبا در روز مباهلهاند، آنان را شفیعان ما قرار ده، از تو میخواهم به حق آن جایگاه ستوده شده و روز ارزشمند، که مرا بیامرزی و توبهام را بپذیری، به درستی که تو توبه پذیر و مهربانی. خدایا! گواهی میدهم ارواح و ذات آنان یکی است، و آن درختی است که ذات آن و شاخهها و برگهایش پاک است، خدایا به حقشان ما را رحم نما و از جایگاههای پستی در دنیا و آخرت به ولایتشان ما را پناه ده، و ما را در موارد امنیت از اهوال روز قیامت وارد ساز، به محبتشان و اقرارمان به فضلشان، و پیرویمان از آثارشان، و هدایت یابی ما به هدایتگری آنان، و اعتقاد ما به آنچه از توحیدت به ما آموختند، و از تعظیم قدرتت و تنزیه نامهایت، و شکر نعمتهایت، و نفی صفات از این که تو را در برگیرند، و اوهام از این که بر تو واقع شوند، به درستی که آنان را حجتهایی بر مخلوقاتت قرار دادی، و دلایلی بر توحیدت، و هدایتگرانی که امرت را بیان دارند، و به دینت هدایت نمایند، و مشکلات بندگانت را بیان نمایند، و راههایی برای معجزاتی که غیر تو از آن ناتوانند، و به آن حجتت را آشکار نموده، و به بزرگداشت روابط بین خود و مخلوقاتت خواندی. و تو بر آنان تفضل فرمودی، به خاطر آن که آنان را به ملکوتت نزدیک ساخته، و به سرت اختصاص داده، و بر وحیت برگزیدی، مشکلات تاویلت را به آنان به ارث نهادی، از جهت رحمت به خلقت و لطف به بندگانت، و مهربانی بر موجوداتت، و آگاهی به آنچه ضمایر امنائت بر آن قرار داشته، و آنچه شان برگزیدگانت بر آن مقرر شده، و در آغاز و ابتدا آنان را پاکیزه نمودی، و از وسوسههای وسوسهگران آنان را حفاظت کردی، و آنان را برهانی علیه کسانی که قصد بدی به ایشان دارند قرار دادی. پس آنان امرت را اجابت کرده، و جانشان را به طاعتت واداشتند، و اجزای بدنشان را از یادت پر کرده، و قلوبشان را به بزرگداشت امرت آباد ساختند، تمامی اوقاتشان را در آنچه تو را خشنود میسازد تقسیم کردند، و واردات ذهنیشان از آنچه آنان را از تو مشغول میسازد خالی گرداندند. از این رو قلوبشان را جایگاههای ارادهات، و عقولشان را مواضع امر و نهیت، و زبانهایشان را بیانگران سنتت قرار دادی، آنگاه آنان را به نورت گرامی داشتی، تا این که آنان را از بین اهل زمانشان و نزدیکان ایشان برتری بخشیدی، و به وحیت اختصاص داده، و کتابت را بر آنان نازل کردی، و ما را به تمسک به آنان و رد امور به ایشان و فهم از کلامشان امر فرمودی. خدایا! ما به کتابت و به خاندان پیامبرت که درود تو بر آنان باد تمسک جستیم، کسانی که آنان را راهنما و هدایتگر ما قرار داده و امر به پیروی ایشان نمودی. خدایا! ما به آنان تمسک جستیم پس شفاعتشان را روزیمان نما، آنگاه که ناامیدان گویند: «برای ما شفاعت کنندهای نیست، و نه دوست مهربانی»، و ما را از راستگویان و تصدیق کنندگان آنان، و منتظرین ایامشان، و نظارهگران به شفاعتشان قرار ده، و بعد از هدایت ما را گمراهمان مگردان، و از جانب خود رحمت به ما ببخش، به درستی که تو بسیار بخشندهای، ای پروردگار جهانیان اجابت کن. خدایا! بر محمد درود فرست، و بر علی برادر و دامادش، امیرمومنان و قبلهی عارفان و پرچم هدایت یافتگان، و دومین نفر از پنج نفر برگزیده، آنان که جبرئیل به ایشان افتخار کرد، و خداوند به وسیلهی آنان مباهله نمود، و فرمود – و او راستگوترین گویندگان است -: «پس هر که درآن بعد از آن که علم بر تو رسید محاجه و جدال نمود بگو بیایید پسرانمان و پسرانتان و زنانمان و زنانتان و جانهایمان و جانهایتان را بخوانیم آنگاه مباهله کنیم و لعنت الهی را بر دروغگویان قرار دهیم». آن امامی است که به برادری او (پیامبر) در روز تعیین برادری اختصاص یافت، و دهندهی غذا بود بعد از گرسنگی بسیار، و آن که خداوند تلاشش را در سورهی «هل اتی» سپاس گزارد، و آن که به فضلش دشمنانش گواهی داده، و به مناقبش منکرانش اقرار نمودند، و سرپرست مردمان و شکنندهی بتها، و آن که در راه خدا از ملامت ملامتگر نمیهراسید، درود خدا بر او و بر خاندانش باد تا آنگاه که خورشید در روز طلوع کرده، و برگهای درختان بروید، و بر ستارگان پرتوافکن از عترتش، و حجتهای روشنگر از اولادش.
ادعیهی آن حضرت در زیارات
برگرفته از کتاب صحیفه امام کاظم نوشته: جواد قیومی اصفهانی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *