سیره عملی و رفتاری

عبادت و خودسازی امام کاظم

بندگی و تهذیب نفس دو سرمایهی اساسی و بنیادی اولیای الهی است که قبل از عهدهداری رسالت و مسوولیت مهم رهبری امت، در حد مطلوب و لازم از آن برخوردار هستند. موسی بن جعفر (ع) از همان آغاز ولادت به این دو مهم عنایت ویژه داشت. و پا به پای پدر گرامیاش در محراب عبادت و نیایش آن حضرت حضور مییافت. عبدالرحمان بن حجاج میگوید: بر امام صادق (ع) وارد شدم، دیدم آن گرامی در مصلای خانهاش مشغول نیایش است و فرزندش موسی کاظم (ع) در طرف راست او نشسته و بر دعای پدر آمین میگوید. به حضور امام (ع) عرض کردم: فدایتان گردم! شما از میزان ارادت و خدمتگزاری من به آستان مقدستان آگاهید. بفرمایید چه کسی بعد از شما عهدهدار امر امامت خواهد بود؟ [ صفحه ۶۵] فرمود: ای عبدالرحمان! (فرزندم) موسی زره امامت را بر تن کرده و بر قامتش برازنده آمده است. عبدالرحمان میگوید: من عرض کردم: پس از این سخن امام (ع) نیازمند هیچ دلیل و نشانهای نخواهم بود. [۱۶۹] . از این روایت شریف دو نکتهی مهم استفاده میشود: نخست، توجه امام صادق (ع) به فرزندش امام کاظم (ع) در امر عبادت و نیایش و دیگر، نقش این عبادت و بندگی و آمادگی روحی و فکری در پذیرش مسوولیت امامت. زره امامت که امام کاظم (ع) پیش از عهدهداری امامت، آن را پوشیده و بر قامتش برازنده آمده است چیزی جز همان لیاقتهای ذاتی و کمالات نفسانی که در پرتو بندگی و تهذیب نفس حاصل میشود نیست. همراهی موسی بن جعفر (ع) با پدر بزرگوارش در امر بندگی و خودسازی، به مدینه و در امر نماز و دعا محدود نمیشود، بلکه آن عزیز، در سفر حج نیز که هم سفر عبادت است، هم سفر خودسازی و تهذیب نفس و هم سفر تبلیغ و نشر معارف اسلامی، پدر را همراهی میکرد و در کنار آن حضرت به انجام مناسک حج میپرداخت. [۱۷۰] .
برگرفته از کتاب زندگانی امام کاظم علیه السلام نوشته: علی رفیعی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *