اصحاب و شاگردان, نقش تربیتی و ارشادی

علی بن جعفر تربیت یافته امام کاظم

علی، فرزند امام جعفر صادق (ع) و از اصحاب عظیمالشان و پارسای امام کاظم (ع) بود. وی محضر امام صادق، امام کاظم، امام رضا و امام جواد علیهمالسلام را درک کرده است. [۳۳۵] . کتاب ارزشمند «مسائل علی بن جعفر» که هم اکنون در دسترس است، مجموعه احادیث و مسائلی است که این عضو برجستهی بیت امامت از برادر بزرگوارش استفاده و روایت کرده است. وی با بینش عمیقی که از اصل امامت داشت، تقویت و تداوم آن را برای رشد و پیشرفت جامعهی اسلامی امری ضروری میدانست؛ از این رو، با این که از نظر سنی بزرگتر از بعضی پیشوایان معصوم معاصر خود بود،نسبت به آنان نهایت احترام را داشت. در مجلسی که در محضر امام جواد (ع) بود، هنگامی که امام برخاست تا برود، علی بن جعفر کفشهای آن حضرت را جفت کرد. [۳۳۶] . در مجلسی دیگر، علی بن جعفر در مسجد نشسته بود که امام جواد (ع) وارد شد. در این هنگام علی بن جعفر با عجله برخاست و بی کفش و عبا به استقبال امام (ع) شتافت و دست آن حضرت را بوسید؛ سپس در محضر آن بزرگوار سرپا ایستاد. امام فرمود: عموجان بنشین! خدا تو را رحمت کند. عرض کرد: سرور من! چگونه بنشینم در حالی که شما ایستادهاید. پس از این که امام (ع) رفت علی بن جعفر در جای خود نشست. یارانش او را سرزنش کردند و گفتند: تو با این که عموی پدر او هستی آیا سزاوار است با او چنین رفتار کنی؟ گفت: «ساکت باشید! در جایی که خداوند مرا با این ریش سفید سزاوار امامت نیافت ولی این جوان را لایق آن دانست و مقام امامت را به وی تفویض کرد.آیا من فضل او را انکار کنم؟ از آنچه شما میگویید به خدا پناه میبرم. من بندهی او هستم.» [۳۳۷] . [ صفحه ۱۳۶]
برگرفته از کتاب زندگانی امام کاظم علیه السلام نوشته: علی رفیعی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *