امامت و رهبری، حاکمان زمان, حوادث، وقایع، هجرت

فساد و تباهی عباسیان

در نوشتار «امام صادق (ع) الگوی زندگی»، چگونگی به اقتدار رسیدن عباسیان و جریان بزرگ اجتماعیای که علیه امویان پدیدار شد، مورد بررسی دقیق قرار گرفت. [۳۵۲] در آن نوشتار توضیح داده شد که عباسیان از چه اهرمهایی برای رسیدن به اقتدار سیاسی بهره بردند. نیز موضع گیری عباسیان بعد از اقتدار سیاسی و رفتار آنان در مورد امویان و همچنین موضع گیری عباسیان در برابر علویان به خصوص عترت رسول الله (ص) و امام صادق (ع) مورد توجه قرار گرفت. این نکته شفاف شد که رفتار عباسیان تفاوت چندانی با امویان در برخورد با عترت رسول الله (ص) و علویان نداشت؛ گر چه عباسیان از اهرم خویشاوندی و عموزادگی خویش با رسول الله (ص) بیشترین بهره را بردند. لیکن در چالش علیه علویان و شاخصهای عترت از هیچ تلاشی فرو گذار نکردند. اینک بعد از به شهادت رسیدن امام صادق (ع) مسئولیت امامت به عهده امام کاظم (ع) نهاده میشود. امام کاظم (ع) به مدت ده سال دوران امامت [ صفحه ۱۵۴] خویش را در زمان منصور سپری میسازد. منصور فردی بیتوجه به ارزشها بوده، در رسیدن و حراست حکومت خویش از هیچ اقدامی خودداری نمیکند. وی حتی دست ناپاکش را به خون شاخصی چون امام صادق (ع) آلوده میسازد که بزرگ ترین جنایت دوران حکومت داری وی به شمار میرود. منصور آن مقدار چپاول و تعدی به اموال مردم نمود که بعد از وی فرزندش مهدی در یک اقدام ۶۰۰ میلیون درهم و ۴۰۰ میلیون دینار به صاحبانش باز گرداند [۳۵۳] و زندانیان فراوانی را آزاد ساخت. [۳۵۴] منصور دهها نفر از علویان را به قتل رساند. حتی دستور قتل ابومسلم که بیشترین خوش خدمتی را به عباسیان انجام داده بود، صادر میکند. [۳۵۵] . منصور بعد از ۲۲ سال خلافت ننگین، خلافت را به فرزندش مهدی واگذار ساخت. وی ابتدا برخورد و رفتار عاقلانه در پیش گرفت و برخی از جنایات پدر را جبران نمود. لیکن بعد از یک سال خود به آلودگی و فساد روی آورد. بساط عیش و نوش گستراند و هنگامی که یعقوب بن داود وزیرش وی را خیرخواهی نمود، در جواب وی گفت: عمر آن لحظه خوش است که در بزم بگذرد. [۳۵۶] . مهدی آن گونه نسبت به اهل بیت (ع) کینه توز بود که هنگامی که وصیت نامه قاسم بن مجاشع را میخواند، وقتی به نام علی (ع) رسید از بغض و کینهاش ادامه نداد و وصیت نامه را پرت کرد. [۳۵۷] . [ صفحه ۱۵۵] بغض و کینه عباسیان با اهل بیت (ع) تا آن حد بود که قبر سالار شهیدان در زمان عباسیان بارها مورد هجوم و تخریب قرار گرفت که اولین اقدام در زمان هارون میباشد؛ بارگاه را تخریب و درخت سدره را قطع کرد و مشمول لعن رسول الله (ص) قرار گرفت (!) که فرموده بود: لعن الله قاطع السدره. [۳۵۸] اینها برخی از رفتارهای منصور و مهدی عباسی میباشد. اما در مورد هادی عباسی ذهبی میگوید وی هماره شراب مینوشید و بازی میکرد و شؤون حکومت و خلافت را پاس نمینهاد. وی فردی خشن و کج خلق و بد سیرت بوده است. [۳۵۹] وی آنگونه بزم عیش می آراست که حتی پیش از زمامداری خویش، مهدی پدرش، رفتار وی را بر نمیتابید و ندیمان و آوازه خوان هایی مانند ابراهیم موصلی را زندانی نمود. [۳۶۰] وی به ابراهیم آن مقدار بذل و بخشش نمود که پسر ابراهیم موصلی گفت اگر هادی بیش از این عمر میکرد ما دیوارهای خانه مان را از طلا میساختیم. [۳۶۱] . در زمان هادی قتلهای فجیع انجام گرفت. وی واضح مولی صالح بن المنصور را که از شیعیان علی (ع) بود، سر برید و وی را به دار آویخت. [۳۶۲] خاندان وی را که از نسل امام مجتبی (ع) بودند، قلع و قمع نمود. [۳۶۳] . [ صفحه ۱۵۶] یکی از بزرگ ترین قیام هایی که در سال ۱۶۹ در طول حکومت یک ساله هادی رخ داد، قیام حسین شهید فخ است. به دستور هادی حسین و یارانش را شهید کردند و سر حسین و یارانش را به حضور هادی آوردند. [۳۶۴] (شرح ماجرای آن خواهد آمد.) این کشتار لکه ننگی است که از دامن عباسیان هیچ گاه زدوده نخواهد شد. این کشتار نظیر فاجعه کربلا در زمان امویان است!
برگرفته از کتاب امام کاظم علیه السلام الگوی زندگی نوشته: حبیب الله احمدی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *