سیره عملی و رفتاری

فعالیتهای متعرضانه امام کاظم

یکی از عوامل مهم دستگیری امام (ع) توسط هارون برخوردهای حاد و اعتراضآمیز امام کاظم (ع) با سیاستهای دستگاه خلافت و شخص هارون است. امام (ع) هر چند فعالیتهای بنیادی سیاسی خود را پنهانی و در پوشش «تقیه» انجام میداد، لیکن در بعضی موارد مصلحت ایجاب میکرد که بیپرده سخن بگوید و حقایق را برای مردم روشن کند تا همگان موضع امامت را در ارتباط با مسائل اساسی جامعه بدانند و به گمراهی نیفتند. مورخان و محدثان در بسیاری از موارد پس از نقل برخوردهای امام (ع) با هارون میافزایند: این برخورد و سخن امام (ع) خشم هارون را برانگیخت و او را وادار به عکسالعمل کرد. [۴۵۲] . امام کاظم (ع) حتی در سختترین شرایط سیاسی و هنگامی که در سیاهچالهای هارون به سر میبرد، همچنان بر موضع منفی خود نسبت به دستگاه خلافت عباسی و شخص هارون، پای میفشرد. به عنوان نمونه میتوان از نامه تند و هشداردهنده آن حضرت به هارون در دوران زندان نام برد. مضمون این نامه چنین است: «(ای هارون!) هیچ روزی بر من در بلا و گرفتاری نمیگذرد مگر آن که تو آن روز را در خوشی و عیش سپری میکنی تا زمانی که ما و شما روزی را بگذرانیم که پایانی ندارد و در آن روز اهل باطل زیان میبینند.» طبیعی بود این موضعگیریهای حاد – که در زندگی سیاسی پیشوای هفتم (ع) کم نبود و ما به مواردی از آنها اشاره کردیم – خشم هارون را برانگیزد و او را – که از یک سو دل به خلافت بسته بود و جز حکومت و ریاست به چیزی نمیاندیشید و از سوی دیگر، دشمن [ صفحه ۲۱۳] سرسخت آل علی (ع) بود و تصمیم جدی بر نابودی همه آنان داشت – وادار به عکسالعمل کند.
برگرفته از کتاب زندگانی امام کاظم علیه السلام نوشته: علی رفیعی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *