حوادث، وقایع، هجرت

قیامهای علویان زمان امام کاظم

اشاره
بنیعباس که به نام علویان و خونخواهی فرزند پیامبر (ص) در واقعهی کربلا و مبارزه با فساد حکومت اموی، خلافت خود را آغاز کردند، تصور نمیکردند بدین زودی با واکنش علویان و قیامهای آنان علیه حکومت خویش مواجه شوند. در حالی که میبینیم مخالفت خاندان پیامبر (ص) به رهبری محمد بن عبدالله بن حسن و برادرش ابراهیم با دومین خلیفهی عباسی، منصور دوانیقی آغاز میشود و این بیانگر دروغ بودن شعارهای نخستین عباسیان و فاصله گرفتن سریع آنان از اسلام و اصول و ارزشهای آن است. منصور هر چند توانست قیام محمد و ابراهیم را سرکوب کند و این دو نواده امام حسن (ع) را به شهادت برساند،ولی هرگز نتوانست پرچمی را که آنان برافراشتند، سرنگون و مشعل مبارزهای را که برافروختند بیفروغ سازد؛ چرا که قبل از آنان این پرچم به دست اباعبدالله الحسین (ع) و نوادهاش زید بن علی بن الحسین (ع) برافراشته و با خون آبیاری شده بود و بدین آسانی سرنگون نمیگشت. از این رو، در دوران امامت امام کاظم (ع) نیز شاهد قیامها و نهضتهای علویان علیه جنایات و سیاستهای ضد دینی عباسیان هستیم. علویانی که در این دوران قیام کردند، عمدتاً فرزندان و نوادگان امام حسن مجتبی (ع) میباشند. ما در حد گنجایش این درس به مهمترین قیامهای آنان اشاره میکنیم:
برگرفته از کتاب زندگانی امام کاظم علیه السلام نوشته: علی رفیعی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *