حوادث، وقایع، هجرت

قیام حسین بن علی زمان امام کاظم

حسین بن علی در سال ۱۶۹ هجری قمری پرچم قیام علیه هادی عباسی را برافراشت و بر ضد وی اعلام جهاد کرد. انقلابیون – از علویان و غیر علویان – به گردش اجتماع کردند و در حالی که شعار «احد، احد» میدادند وارد مسجد پیامبر (ص) شدند و موذن را وادار کردند که در اذان خویش جمله: «حی علی خیر العمل» را بیفزاید [۲۸۴] حاکم – که برای [ صفحه ۱۱۴] اقامه نماز به مسجد آمده بود – با شنیدن این دستور احساس خطر کرد، از مسجد گریخت و در محل امنی پنهان شد. حسین نماز را با مردم خواند و پس از نماز خطبهای ایراد کرد. او ضمن معرفی خود مردم را به احیای کتاب خدا و سنت پیامبر (ص) و رضای آل محمد (ص) دعوت کرد. به استثنای عده معدودی، همهی حاضران با او بیعت کردند. حسین با یاران خود که حدود سیصد نفر میشدند پس از تسلط بر مدینه در ماه ذیقعده رهسپار مکه شد تا با استفاده از اجتماع مسلمانان در ایام حج، دامنه نهضت را گسترش دهد. خبر قیام علویان به رهبری حسین بن علی و حرکت آنان به سوی مکه به اطلاع خلیفه رسید. او سپاه انبوهی را به جنگ آنان فرستاد. دو سپاه در سرزمین «فخ» [۲۸۵] با یکدیگر برخورد کردند و جنگ سختی درگرفت. در جریان این نبرد نابرابر، حسین و عده زیادی از یاران او به شهادت رسیدند و بقیه اسیر و یا پراکنده شدند. فرماندار مدینه – که بعد از قیام حسین فرار کرده پنهان شده بود – با شنیدن خبر شهادت حسین دستور داد خانهی او و بستگانش را به آتش کشیدند و اموال و نخلستانهای آنان را مصادره کردند. [۲۸۶] . از سوی دیگر، نیروهای دشمن سرهای شهدا را جدا کرده برای هادی به بغداد فرستادند و از دفن پیکرهای پاکشان خودداری کردند. اسیران را نیز در حالی که به غل و زنجیر بسته بودند پس از بردن به نزد خلیفه به فرمان او به شهادت رساندند. [۲۸۷] . این فاجعهی بسیار تلخ و دردناک، دل شیعیان، به ویژه خاندان پیامبر (ص) را آزرد و حادثهی دلخراش کربلا را در خاطرهها تجدید کرد. امام جواد (ع) درباره عمق فاجعه و عظمت این رویداد فرمود: «لم یکن لنا بعد الطف مصرع اعظم من فخ» [۲۸۸] . پس از حادثهی کربلا هیچ حادثهای برای ما بزرگتر از فاجعهی فخ نبود. [ صفحه ۱۱۵]
برگرفته از کتاب زندگانی امام کاظم علیه السلام نوشته: علی رفیعی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *