مدعیان دروغین

مدعیان امامت زمان امام کاظم

پیشوای هفتم (ع) در برابر مدعیان امامت نیز موضع گرفت و امامت آنان را نفی کرد. در میان افرادی که پس از شهادت امام صادق (ع) ادعای امامت کردند، عبدالله افطح از همهی آنان فعالتر بود؛ از این رو سخنان و موضعگیریهای امام (ع) در این بخش، بیشتر متوجه اوست که در ذیل به دو نمونه – گفتاری و عملی – آن اشاره میکنیم. – هشام بن سالم میگوید: به محضر موسی بن جعفر (ع) عرض کردم، عبدالله میپندارد بعد از پدرش «امام صادق (ع)» امام است؟ امام (ع) فرمود: عبدالله میخواهد [ صفحه ۱۷۱] خدا پرستش نشود. [۳۷۷] . – بنابر نقل مفضل بن عمر، امام کاظم (ع) پس از آن که دید برادرش عبدالله افطح بناحق و بدون شایستگی ادعای امامت میکند، فرمان داد هیزم زیادی وسط خانه جمع کردند، سپس دستور داد عبدالله با گروهی از بزرگان شیعه به منزلش دعوت شوند. چون دعوت شدگان گرد آمدند، حضرت دستور داد هیزمها را آتش بزنند. وقتی شعلههای آتش زبانه کشید، برخاست و با لباسهای خود در درون آتش نشست و ساعتی با حاضران صحبت کرد. آنگاه برخاست، لباسهایش را تکان داد و به کناری آمد و به برادرش عبدالله فرمود: اگر میپنداری که بعد از پدرت امام هستی برخیز و آنجا که من نشستم بنشین! عبدالله با شنیدن این سخن، رنگ از چهرهاش پرید، برخاست و به جای رفتن به درون آتش، در حالی که ردایش بر زمین کشیده میشد، با شرمندگی از منزل امام (ع) بیرون رفت. [۳۷۸] .
برگرفته از کتاب زندگانی امام کاظم علیه السلام نوشته: علی رفیعی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *