حوادث، وقایع، هجرت

مذاهب فاسده در زمان امام کاظم – فطحیه

اینان گروهی هستند که قایل به انتقال امامت از امام صادق علیهالسلام به فرزندش عبدالله افطح میباشند؛ او برادر اسماعیل میباشد و بزرگترین فرزند آن حضرت است؛ آنها معتقدند که امامت در فرزند بزرگ امام محقق میگردد. عبدالله بعد از پدرش هفتاد روز زندگی کرد و بدون آن که فرزند پسری داشته باشد مرد؛ این گروه را از آن جهت فطحیه نامیدند که عبدالله سر یا پایش بزرگ بود. بعد از شهادت امام صادق علیهالسلام گروه کثیری از بزرگان و فقهای شیعه به او گرویده و هیچ شکی نداشتند که امات در وی و فرزندانش محقق است. ائمه علیهمالسلام پیشوای بعد از خود را به جامعه معرفی میکردند اما چون امام صادق علیهالسلام در زمانی به سر میبرد که به جهت حفظ جان امام کاظم علیهالسلام قدرت بیان علنی این امر را نداشت، تنها به اصحاب خاص خود این امر را متذکر شد؛ تا آن جا که – همانگونه که گذشت – وصی خود را منصور دوانیقی، و در مرحله بعد فرماندار مدینه، آنگاه عبدالله سپس موسی بن جعفر علیهماالسلام ذکر کرد؛ اما ائمه علیهمالسلام اعلام فرموده بودند که امامت در فرزندی از امام محقق میشود که از عیوب سالم باشد. گروه بسیاری از شیعیان با سوالاتی که از او نمودند از عدم لیاقت عبدالله آگاه شدند و بدین جهت از قول به امامت وی دست برداشتند. از جهت دیگر عبدالله پس از هفتاد روز وفات یافت و فرزند پسری نداشت که این امر باعث شد اکثر قریب به اتفاق قایلین به امامتش از این عقیده بازگردند؛ لکن عدهای بر عقیده به امامت او ماندند و امام بعدی خود را امام کاظم علیهالسلام قلمداد کردند.
برگرفته از کتاب صحیفه امام کاظم نوشته: جواد قیومی اصفهانی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *