امامت و رهبری، حاکمان زمان

منصور و سرکوبی علویان

رنج و مصیبت علویان در دوران این طاغوت – منصور – از دشوارترین و فجیعترین مصائب بود براستی که انواع شکنجه ها را بر آنها
روا داشت و با فشار و جور زیادی با آنان برخورد کرد، پیر و جوان آنها را نابود ساخته و به کسی رحم نکرد و شکنجهای که در
این دوره دیدند چند برابر شکنجه هایی بود که در دوران اموی دیدند تا آن جا که در این باره گفته شد: تا لله ما فعلت بنیامیۀ فیهم
معشا رما فعلت بنو العباس [ ۶۵۶ ] . دعبل خزاعی، شاعر متعهد، مصائب و گرفتاریهای فراوانی را که بر علویان وارد شد در شعر
خود مجسم کرده، میگوید: و لیس حی من الأحیاء نعلمه من ذی یمان و من بکر و من مضر الاوهم شرکاء فی دمائهم کما تشارک
ایسار علی جزر قتل و أسر و تحریق و منهبۀ فعل الغزاه بارض الروم و الخزر [ صفحه ۴۳۰ ] اری امیۀ معذورون ان قتلوا و لا أری لبنی
العباس من عذر [ ۶۵۷ ] . علویان با سختترین مشکلات و دشوارترین رنجها و مصائب، در راه آزادسازی جامعه اسلامی و نجات آن
از قید ظلم و استبداد مواجه شدند و با نهایت سرافرازی و افتخار به میدانهای جهاد و فداکاری رفتند و با بزرگواری و آزادگی جان
سپردند و راه را برای آزادمردان و جانبازان روشن ساخته و درهای مبارزه و پیکار را به روی آنان گشودند و راه و رسم نجات و
خلاصی از حکومت خواری و بندگی را ترسیم کردند. و ما پیش از آن که از گرفتاریهای ایشان در دوران منصور سخن بگوییم، به
صفحه ۱۸۴ از ۲۷۲
انگیزه های نهضتها و جانبازیهای ایشان اشاره میکنیم.
برگرفته از کتاب تحلیلی از زندگانی امام کاظم علیهالسلام نوشته: محمد رضا عطایی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *