اخلاق و فضائل

هیبت و اقتدار امام کاظم علیه السلام

امام موسی علیه السلام در هیبت، درست همان هیبت انبیاء را داشت و در خصوصیات شکل آن بزرگوار، سیمای ائمهی طاهرین –
پدران بزرگوارش – هویدا بود، و هیچ کس آن حضرت را مشاهده نمیکرد مگر این که هیبتش او را میگرفت و او را گرامی
میداشت. ابونواس شاعر بلند پایهی دوران عباسی – موقعی که در بین راه با آن حضرت برخورد داشته – شکوه و هیبت والای آن
حضرت را به تصویر کشیده و میگوید: اذا أبصرتک العین من غیر ریبۀ و عارض فیک الشک اثبتک القلب و لو أن رکبا امموک
لقادهم نسیمک حتی یستدل بک الرکب جعلتک حسبی فی اموری کلها و ما خاب من أضحی و أنت له حسب [ ۵۷ ] . البته این شعار
یکی از واکنشهای روحی و بیداری دل یک انسان است. زیرا ابونواسی که ایام زندگی را در بیهودگی و بازیچه گذرانده و در کنار
سفرهی بنیعباس زندگی میکرده است به چنین ستایشی عطرآگین دست زده است، آن هم در زمانی که هر کس اهل بیت
علیهم السلام را ستایش میکرد به مجازات و کیفر میرسید. ولی [ صفحه ۶۳ ] واقعیت و شخصیت بینظیر امام علیه السلام او را وادار
به این کار کرده است. و همچنین انوار امام علیه السلام بر شاعر معره [ ۵۸ ] تابیده و او در قصیدهای که در مرثیهی ابواحمد – نوهی
امام (ع) – سروده است رشتهی سخن را بدین جا کشانده و میگوید: ویخال موسی جدکم لجلاله فی النفس صاحب سوره
الأعراف. [ ۵۹ ] . در صورتی که ابوالعلاء از آن افرادی نبود که به سادگی به کسی خوشبین باشد و یا شخصی را بستاید، مگر این
که او را آزموده باشد و به خوبی از حقیقت کار او باخبر باشد. او از جریان احوال امام موسی علیه السلام فهمیده بود که آن بزرگوار
صفحه ۴۳ از ۲۷۲
نسخهی منحصر به فرد است، از اینرو با دیگر مدیحهسرایان و ستایشکنندگان او هم صدا شده است.
برگرفته از کتاب تحلیلی از زندگانی امام کاظم علیهالسلام نوشته: محمد رضا عطایی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *