اخلاق و فضائل, سیره عملی و رفتاری

پارسائی امام کاظم علیه السلام

امام علیه السلام سرآمد پارسایان دنیا و روگردان از نعمتها و زر و زیورهای آن بود. او به حق، توجه به خدا داشت و به نعمت و
کرامتی که در بهشت برین، برایش مهیا کرده بود، دل بسته بود. ابراهیم بن حمید از میزان پارسایی او نقل کرده و میگوید: به
خانهای که امام در آن جا نماز میخواند وارد شدم در آن خانه چیزی جز یک کیسه از برگ خرما و شمشیری آویخته و قرآن
مجید ندیدم [ ۲۴۷ ] براستی زندگی زاهدانهای داشت، خانهی سادهی وی حتی از وسایل اولیهای که در خانهی مستمندان وجود دارد
تهی بود و این خود دلیل بر دل نبستن او به دنیا و اعراض وی از آن بود. علاوه بر آن اموال فراوان و حقوق شرعی زیادی که از
و زمینهای کشاورزی دیگری که به آن حضرت تعلق داشته و « بسریه » جهان شیعه نزد آن بزرگوار جمع میشد، همچنین ملک
[ محصول فراوانی داشتند، همه را سخاوتمندانه به درماندگان و محرومان در راه خدا و طلب رضای او انفاق میکرد. [ صفحه ۱۷۴
آن بزرگوار همواره شرح حال ابوذر غفاری، صحابی بزرگ پیامبر (ص) را که نمونهی والای خود فراموشی و دوری از دنیا و دل
خداوند ابوذر را بیامرزد که پیوسته میگفت: خداوند دنیا را از طرف من » : نبستن به آن است، برای یارانش نقل کرده و میفرمود
نکوهش کند! پس از دو قرص نان جوین که یکی را نهار بخورم و دیگری را شام، و پس از دو پارچهی پشمینه که یکی را به کمر
۲۴۸ ] . امام علیه السلام سیرهی جاودانهی بزرگان صحابه پیامبر را این چنین در برابر ] « بندم و دیگری را ردای دوش خود قرار دهم
چشمانش قرار داده و آنان را به عظمت یاد میکرد و شرح زندگانی پرفروغ آنها را برای اصحابش میخواند تا الگوی زیبایی در
این زندگی دنیوی باشند.
برگرفته از کتاب تحلیلی از زندگانی امام کاظم علیهالسلام نوشته: محمد رضا عطایی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *