اخلاق و فضائل

پارسائی امام کاظم

امام (ع) سرآمد پارسایان دنیا و روگردان از نعمتها و زر و زیورهای آن بود. او به حق، توجه به خدا داشت و به نعمت و کرامتی که در بهشت برین، برایش مهیا کرده بود، دل بسته بود. ابراهیم بن حمید از میزان پارسایی او نقل کرده و میگوید: به خانهای که امام در آن جا نماز میخواند وارد شدم در آن خانه چیزی جز یک کیسه از برگ خرما و شمشیری آویخته و قرآن مجید ندیدم [۱] براستی زندگی زاهدانهای داشت، خانه ساده وی حتی از وسایل اولیهای که در خانه مستمندان وجود دارد تهی بود و این خود دلیل بر دل نبستن او به دنیا و اعراض وی از آن بود. علاوه بر آن اموال فراوان و حقوق شرعی زیادی که از جهان شیعه نزد آن بزرگوار جمع میشد، همچنین ملک «بسریه» و زمینهای کشاورزی دیگری که به آن حضرت تعلق داشته و محصول فراوانی داشتند، همه را سخاوتمندانه به درماندگان و محرومان در راه خدا و طلب رضای او انفاق میکرد. آن بزرگوار همواره شرح حال ابوذر غفاری، صحابی بزرگ پیامبر (ص) را که نمونه والای خود فراموشی و دوری از دنیا و دل نبستن به آن است، برای یارانش نقل کرده و میفرمود: «خداوند ابوذر را بیامرزد که پیوسته میگفت: خداوند دنیا را از طرف من نکوهش کند! پس از دو قرص نان جوین که یکی را نهار بخورم و دیگری را شام، و پس از دو پارچه پشمینه که یکی را به کمر بندم و دیگری را ردای دوش خود قرار دهم»[۲] .
امام (ع) سیره جاودانه بزرگان صحابه پیامبر را این چنین در برابر چشمانش قرار داده و آنان را به عظمت یاد میکرد و شرح زندگانی پرفروغ آنها را برای اصحابش میخواند تا الگوی زیبایی در این زندگی دنیوی باشند.
—————————————————————————————————————————————–
پی نوشت ها:
[۱] بحار: ۱۱ / ۲۶۵٫
[۲] اصول کافی: ۲ / ۱۳۴٫
منبع: تحلیلی از زندگانی امام کاظم؛ باقر شریف قرشی؛ ترجمه محمدحسین عطایی.
برگرفته از کتاب دانشنامه امام کاظم علیه السلام

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *