امامت و رهبری، حاکمان زمان

کشتار امویان توسط داود بن علی در مکه و مدینه

داود بن علی گروهی از ایشان را در مکه و مدینه از پا درآورد، که ابراهیم بن هرمه اشعاری در آن باره سروده، و داود را بر ادامهی
پیگیری و نابود ساختن ایشان در آن اشعار تحریک میکند و میگوید: فلا عفا الله عن مروان مظلمۀ و لا امیۀ بئس المجلس البادی
کانوا کعاد فامسی الله اهلکهم بمثل ما اهلک الغاوین من عاد فلن یکذبنی من هاشم احد فیما اقول و لو اکثرت تعدادی [ ۵۹۲ ] . شیخ
حتی به خاطر ارضای شهوت انتقامی که در دل » : محمد خضری از رفتار داود بن علی نسبت به ایشان، اظهار تأسف کرده میگوید
۵۹۳ ] . براستی خضری بر ] «… بنیعباس بود، یک نفر از ایشان را باقی نگذاشتند و از این وحشیگری بیرحمانه شرم هم نداشتند
کشتار امویان تأسف خورده، اما برای رفتار ایشان نسبت به عترت پیامبر (ص) از قتل و اسارت و تبعید آنان، و آنچه از سرکوبی و
شداید و شکنجه و [ صفحه ۳۸۹ ] دیگر بد رفتاریها و رنجها که بر سر آزادگان مسلمان آوردند، تأسف نخورده است! باید بنیامیه
این چیزها را میدیدند، زیرا خداوند برای ستمگران لعنت و خواری را حتمی مقرر کرده و در قضای الهی رفته است که، ناگزیر باید
سرانجام تلخ خسران و سرمنزل بدشان را ببینند، اما خضری واقعیت را جز با عینک سیاه نمیبیند، در حقیقت تعصب قومی قلب او را
فرا گرفته است و در نتیجه دل به محبت بزرگان اموی خود بسته و به حال ایشان میگرید و بر سرانجام ایشان تأسف میخورد.
برگرفته از کتاب تحلیلی از زندگانی امام کاظم علیهالسلام نوشته: محمد رضا عطایی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *